บทที่ 25
สวี่ชิงชื่อทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาที่องค์สามอ๋องส่งมา ในใจกระวนกระวายอยู่ไม่น้อย หรือว่าสิ่งของสองชิ้นนั้นจะสำคัญต่อฮ่องเต้มากนัก?
แย่แล้ว ฮ่องเต้คงไม่ตัดหัวเขาหรอกกระมัง?
“ฮ่องเต้!” ไห่กงกงเห็นจูจิ้งเฉินนิ่งเงียบอยู่นาน จึงชะงักไปก่อนจะเอ่ยเรียกเบา ๆ ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ ฮ่องเต้ดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนที่กลั่นแกล้งผู้น้อยนี่นา?
วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“อ้อ สามเล็กกับชิงชื่อมาแล้วหรือ” จูจิ้งเฉินกระแอมเบา ๆ อย่างกระอักกระอ่วน ก่อนตรัสด้วยรอยยิ้ม
“เสด็จพ่อ!” จูฮั่นอวี่มองจูจิ้งเฉินอย่างไม่พอใจ เขาเกลียดที่สุดเวลามีคนเรียกว่าสามเล็ก
พอโมโหขึ้นมา จูฮั่นอวี่ก็ลืมความหวาดกลัวที่มีต่อจูจิ้งเฉินไปเสียสนิท
“แค่ก ๆ สามเล็ก เป็นอะไรไปหรือ” จูจิ้งเฉินย่อมรู้ดีว่าเหตุใดโอรสองค์ที่สามจึงโกรธ ที่จริงเขารู้ว่าโอรสไม่ชอบให้ใครเรียกเช่นนี้ เพียงแต่เมื่อครู่กระอักกระอ่วนไปชั่วขณะจึงลืมเปลี่ยนคำเรียก ทว่าตอนนี้พอเห็นโอรสจ้องเขาเขม็ง แก้มป่องด้วยความโกรธ จูจิ้งเฉินก็อยากหยอกเย้าอีกฝ่ายขึ้นมา
“แง! เสด็จพ่อใจร้าย!” จูฮั่นอวี่ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น แล้วก็ร้องไห้จ้าออกมา
เดิมทีจูจิ้งเฉินตั้งใจจะหยอกจูฮั่นอวี่ แต่คราวนี้กลับตะลึงงัน เด็กคนนี้เหตุใดถึงร้องไห้ก็ร้องขึ้นมาทันทีเช่นนี้?
ปัญหาคือร้องดังสนั่นจนจูจิ้งเฉินรู้สึกว่าหูแทบไม่ได้ยิน ทั้งหนังศีรษะยังชาวาบไปหมด
ที่สำคัญคือ เขาเป็นคนทำให้อีกฝ่ายร้องไห้เองกับมือ
สวี่ชิงชื่อยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้าง ๆ