บทที่ 27
ฮองเฮาทอดพระเนตรจูจิ้งเฉินอย่างเอือมระอา นี่หรือคนที่เป็นฮ่องเต้
ถึงกับคอยหาเรื่องโอรสของตนเองอยู่เรื่อย ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายร้องไห้เพราะเหตุใด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฮองเฮาก็ไม่คิดจะช่วยฮ่องเต้แม้แต่น้อย
“เสด็จแม่ เสด็จพ่อรังแกข้า ฮือ ฮือ ฮือ!” ฮองเฮาไม่อยากสนพระทัยความสนุกพิเรนทร์ของฮ่องเต้ ทว่าเด็กย่อมพึ่งพามารดาเป็นธรรมชาติ เมื่อเห็นฮองเฮาเสด็จมา องค์สามอ๋องก็อดใจไม่ไหว พุ่งเข้าไปกอดฮองเฮาแล้วร้องไห้โฮ
สวี่ชิงชื่อที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึง ฮ่องเต้ไม่ได้รังแกใครเสียหน่อย
เขานึกว่าที่องค์สามอ๋องร้องไห้ เป็นเพราะฮ่องเต้จะตัดศีรษะตนเสียอีก
มาบัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิด แล้วเขาควรร้องไห้ต่อหรือหยุดดี
ฮองเฮามีสีหน้าราวกับว่าเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว ก่อนจะถลึงพระเนตรใส่ฮ่องเต้อย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นจึงทรงอุ้มองค์สามอ๋องขึ้นมาปลอบเบา ๆ ว่า “ฮั่นเอ๋อร์อย่าร้อง เสด็จแม่อยู่นี่แล้ว เสด็จพ่อรังแกเจ้าอย่างไรหรือ”
“เราไม่ได้รังแกเขาเสียหน่อย” เวลานี้จูจิ้งเฉินรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง
“ท่านรังแกข้า ท่านเรียกข้าว่าสามเล็ก!” เมื่อมีฮองเฮาคอยหนุนหลัง จูฮั่นอวี่ก็ไม่สนใจว่าบิดาของตนเป็นฮ่องเต้หรือไม่ ชี้ไปทางฮ่องเต้แล้วฟ้องอย่างไม่หยุดปาก
“เจ้าเป็นสามเล็กอยู่แล้ว เราเรียกผิดตรงไหน” จูจิ้งเฉินรู้สึกผิดอยู่บ้าง อย่างไรเสียเขาก็รู้ว่าบุตรชายไม่ชอบให้เรียกว่าสามเล็ก แต่เขาเผลอเรียกจนติดปากไปแล้ว
หลังจากนั้น...