บทที่ 22
“ไม่ใช่เสด็จพ่อ พระองค์จะไปทำอันใด เหตุใดจึงไล่ข้าออกมา” สวี่ชิงชื่อร้องถามอย่างไม่พอใจ
“ซื่อจื่อน้อย พวกเรากลับไปกันก่อนเถิด” โม่อวี่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางคิดในใจว่า เจ้าตัวน้อยผู้นี้ช่างกล้าพูดทุกอย่างจริง ๆ
“ไม่ได้ ข้าจะไปหามารดาเลี้ยง” สวี่ชิงชื่อกอดอก มองไปยังทิศทางที่สวี่เฮ้อหมิงจากไป พลางรู้สึกว่าเสด็จพ่อถือเงินออกไปมากมายเช่นนั้น จะต้องไปทำเรื่องไม่ดีแน่
หลี่จือเหวยเพียงยืนอยู่หน้าต่าง มองออกไปด้านนอก เงียบงันมาตลอด
“คุณหนู มีเรื่องลำบากใจอันใดหรือเจ้าคะ” ชุ่ยกัวมองหลี่จือเหวยด้วยความเป็นห่วง
นางคิดในใจว่า หรือทางตระกูลหลินยังต้องการให้คุณหนูกลับไปอีก
เมื่อนึกถึงการกระทำของตระกูลหลิน ชุ่ยกัวก็โกรธจนแทบทนไม่ไหว
ในเมื่อไม่มีใจจะแต่งคุณหนูของตน เหตุใดจึงไปสู่ขอถึงตระกูลหลี่ พอเกี้ยวเจ้าสาวของคุณหนูมาถึงหน้าประตูแล้ว กลับยังทำท่าทีบ่ายเบี่ยง
“ไม่เป็นไร” หลี่จือเหวยเพียงคิดอยู่ในใจว่า เวลานี้ท่านพ่อคงได้รับจดหมายของนางแล้วกระมัง
เมื่อนึกถึงสุขภาพของมารดา หลี่จือเหวยก็เป็นห่วงเหลือเกิน กลัวว่ามารดาจะโกรธจนสุขภาพทรุดลง
แต่ในยามนี้ สถานการณ์ของตระกูลหลี่ นางก็จำต้องทำเช่นนี้
เมื่อนึกถึงจุดจบในชาติก่อน หลี่จือเหวยก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ชาตินี้ เวลานี้ นางไม่ได้แต่งเข้าตระกูลหลินแล้ว เช่นนั้นจุดจบในชาติก่อนจะเปลี่ยนแปลงไปแล้วหรือไม่
คราวนี้ ท่านพ่อท่านแม่คงไม่ต้องตายอย่างน่าอนาถเพราะนางแต่งให้คนที่ไม่ใช่คู่ครองที่ดีอีกแล้วกระมัง