ตอนที่ 21
“ของพวกนี้บัดนี้เป็นของราชสำนักแล้ว หากเจ้ายังยืนกรานจะยึดไว้ อีกประเดี๋ยวกรมคลังมารับของไป อย่าหาว่าข้าไม่บอกกล่าวให้ชัดเจนล่วงหน้า” หลินจี้ถงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าโจวอวี่ถางจะเป็นคนใจแคบเช่นนี้ ในใจจึงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย เมื่อเห็นของดีมากมายเพียงนั้น เดิมทีก็ควรเป็นของตน ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นของผู้อื่นไปแล้ว
ยิ่งหลินจี้ถงคิดก็ยิ่งไม่ยินยอม หากวันนั้นเขาไม่ได้รีบแต่งโจวอวี่ถางเสียก่อน เวลานี้หลี่จือเหวยก็คงเป็นภรรยาของเขา
สินเดิมของหลี่จือเหวยเหล่านั้น เขาก็คงได้ใช้ตามใจมิใช่หรือ
“พี่ชาย ท่านกำลังเสียดายอยู่หรือ” เดิมทีโจวอวี่ถางยังคิดจะหาเรื่องหลินจี้ถงอีกสักยก แต่เมื่อเห็นเขาจู่ ๆ ก็เงียบไป จึงถามขึ้นอย่างรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก
“พอเถิด เจ้าอย่าคิดฟุ้งซ่านไปเลย ข้าเอาของไปให้ท่านพ่อก่อนแล้ว” หลินจี้ถงหยิบของขึ้นมาแล้วเดินจากไป
ทิ้งโจวอวี่ถางไว้ด้วยความขุ่นเคืองไม่พอใจ ทว่าคราวนี้นางไม่กล้าก่อเรื่องต่ออีก
อย่างไรเสีย หากทะเลาะกันขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแก่ตน
“ฮูหยิน ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ชิวเอ่อร์เดินมาข้างกายโจวอวี่ถางอย่างไม่พอใจแล้วถามขึ้น
“จะทำอย่างไร? แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไร! ในเมื่อของพวกนี้เป็นสิ่งที่ท่านพ่อสามีต้องการ ข้าจะยังมีเหตุผลอันใดไปแย่งกลับมาทั้งหมดได้อีกหรือ” เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ โจวอวี่ถางก็โกรธจนลุกพรวดขึ้นมา แล้วผลักชิวเอ่อร์อย่างไม่พอใจ
สำนักหมิงเซียง
ท่านหญิงโจวมองของที่นำกลับมาเหล่านี้ พลางขมวดคิ้วแน่น แม้จะนำของเหล่านี้กลับมาได้แล้วก็ตาม