บทที่ 23
“ทูลฮ่องเต้ ซื่อจื่อน้อยเก็บเตียงปาปู้กับโลงอายุยืนของคุณหนูหลี่ไว้พ่ะย่ะค่ะ” ทังซิ่วหย่งกล่าวจบก็แอบเหลือบมองจูจิ้งเฉินด้วยความหวาดหวั่น กลัวว่าฮ่องเต้จะทรงตำหนิตนเพราะเรื่องนี้
“เจ้าแน่ใจหรือว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่อ๋องอานต้องการเก็บไว้?” จูจิ้งเฉินชะงักไปเล็กน้อย คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเด็กน้อยอย่างสวี่ชิงชื่อจะรู้จักเก็บของสองสิ่งนี้ไว้ให้หลี่จือเหวย
อย่างไรเสีย ของเหล่านี้โดยทั่วไปล้วนเป็นสิ่งที่ครอบครัวจัดเตรียมอย่างพิถีพิถันให้แก่บุตรสาวที่กำลังจะแต่งงาน
ตระกูลหลี่มั่งคั่งถึงขั้นเทียบเท่าคลังหลวง ต่อให้เก็บของเหล่านี้เข้าคลังหลวงจริง ๆ ก็แทบไม่มีประโยชน์
นำไปแลกเงินก็ทำให้เสียชื่อเสียงเปล่า ๆ
แต่ของสองสิ่งนี้กลับมีมูลค่าไม่น้อย
ทว่า สวี่ชิงชื่อเป็นเพียงเด็กน้อยที่ยังไม่โตเต็มวัย หากเป็นทองคำเงินหรืออัญมณีที่เขาเก็บไว้ให้หลี่จือเหวย จูจิ้งเฉินคงยอมรับได้ง่ายกว่านี้มาก
“กระหม่อมไม่พบอ๋องอานที่ตำหนักอ๋องอานพ่ะย่ะค่ะ” ทังซิ่วหย่งส่ายหน้า รีบอธิบาย
“เด็กน้อยคนนี้สายตาเฉียบแหลมไม่เบา เขาไม่รู้หรือว่านี่คือของที่เราเรียกเอามา?” จูจิ้งเฉินมิได้คิดจะตำหนิ เพียงแต่ถามด้วยความสงสัย
“ฮ่องเต้ เรื่องนี้...กระหม่อมก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ” ทังซิ่วหย่งไม่รู้จริง ๆ จึงตอบไปตามตรง
“เอาเถิด เด็กชอบ ก็เอาไปเอาใจมารดาเลี้ยง เราก็ควรช่วยให้สมปรารถนาสักหน่อย”
จูจิ้งเฉินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลางคิดว่า หากเขาไม่ยอม ไม่แน่ว่าเด็กตัวแสบคนนั้นพรุ่งนี้จะเข้าวังมายุยงองค์สามอ๋องให้มาร้องไห้ต่อหน้าเขา