บทที่ 34
“คุณหนูอย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ นายท่านต้องจัดการเรื่องนี้ได้อย่างเหมาะสมแน่นอน” เมื่อเห็นมือของหลี่จือเหวยสั่นเล็กน้อย ชุ่ยกัวก็รีบเข้าไปปลอบ
“ข้าไม่เป็นไร” หลี่จือเหวยรู้ดีว่าบิดาไม่มีทางผลักนางลงหลุมเพลิงอย่างบ้านโหวหรูอานอีกแล้ว
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้หลี่จือเหวยประหลาดใจก็คือ สองพ่อลูกหลินฉีหัวเอาหน้าเช่นใดมาขอให้บิดาของนางอภัยกัน
หากบอกว่าไม่มีจุดประสงค์ใด นางไม่เชื่อแม้แต่น้อย
เมื่อนึกถึงชาติก่อน ตระกูลหลินอาศัยทรัพย์สินของตระกูลหลี่ ใช้ชีวิตรุ่งเรืองสุขสบาย
การปรากฏตัวของสองพ่อลูกหลินฉีหัวในครั้งนี้ จึงมีเหตุผลให้อธิบายได้แล้ว
“ท่านโหวหลิน หลี่ผู้นี้เป็นเพียงพ่อค้า จะรับการคำนับของซื่อจื่อได้อย่างไร” น้ำเสียงของหลี่เทียนโหย่วกล่าวว่าตนเป็นเพียงพ่อค้า ทว่าเขากลับนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน และรับการคำนับของหลินจี้ถงไว้เต็ม ๆ
คนเหล่านี้คิดว่าตนเองสูงส่งนัก เห็นว่ามีตำแหน่งขุนนางสูงกว่าหนึ่งขั้น ก็จะรังแกบุตรสาวของเขาได้
หลี่เทียนโหย่วผู้นี้อาจไม่มีความสามารถมากนัก แต่ต่อให้ต้องหมดเนื้อหมดตัว เขาก็จะปกป้องบุตรสาวของตนให้ได้
หากไม่ได้ระบายความคับข้องใจนี้ออกไป หลี่เทียนโหย่วก็ไม่มีวันสงบใจ
นึกถึงตอนที่บุตรสาวบริจาคสินเดิมไปจนหมด ก็เพื่อไม่ให้บ้านโหวหรูอานข่มเหงตระกูลหลี่มิใช่หรือ
ที่บุตรสาวไปอยู่ตำหนักอ๋องอาน ก็เพราะต้องการหาที่พึ่งพิงมิใช่หรือ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลี่เทียนโหย่วก็ยืดหลังตรงขึ้นกว่าเดิม
เขาจะเป็นภาระให้บุตรสาวไม่ได้เด็ดขาด
อีกอย่าง วันนี้โหวหรูอานมาที่นี่ ก็เพราะหมายตาเงินทองของเขามิใช่หรือ