บทที่ 33
“พ่อตาอะไร?” หลินจี้ถงถามอย่างไม่เข้าใจ
ข้าก็ไม่เห็นได้ยินโจวอวี่ถางบอกว่าบิดาของนางจะเข้าเมืองหลวงนี่นา?
“หลี่เทียนโหย่ว!” หลินฉีเหนียนกัดฟันกล่าว
“ท่านพ่อ การหมั้นหมายระหว่างข้ากับนางแพศยาหลี่จือเหวยมิได้ยกเลิกไปแล้วหรือ? ข้ายังต้องไปพบบิดาของนางอีกหรือ?” หลินจี้ถงแสดงสีหน้าไม่เต็มใจ
ถึงอย่างไร นางแพศยาหลี่จือเหวยก็ไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ ต่อเขา แล้วเขาจะไปพบหลี่เทียนโหย่วเพื่ออะไรกัน?
มิใช่ให้เขาไปยืนรับคำด่าหรอกหรือ?
เขาไม่ได้โง่เสียหน่อย เหตุใดต้องไปทนทุกข์เช่นนี้ด้วย?
ยิ่งไปกว่านั้น หลี่จือเหวยก็เป็นสตรีของสวี่เฮ้อหมิงไปแล้ว
เขาไม่เอาหรอก
“เจ้าเข้าใจอะไร? หากมีเงินของตระกูลหลี่อยู่ในมือ เจ้าอยากได้สตรีแบบใดก็ย่อมได้ทั้งนั้น!” หลินฉีหัวมองบุตรชายอย่างเจ็บใจที่สั่งสอนไม่ได้เรื่อง หากเขาไม่รีบร้อนแต่งโจวอวี่ถางเข้าบ้านก่อน เรื่องที่เกิดขึ้นภายหลังจะเกิดขึ้นได้อย่างไร?
ทุกสิ่งของตระกูลหลี่ล้วนเป็นของบ้านโหวหรูอานพวกเรา
“ท่านพ่อ ท่านก็รู้ว่าบุตรชายอยากแต่งกับลูกพี่ลูกน้องเท่านั้น” หลินจี้ถงกล่าวอย่างไม่พอใจ
“หึ อยากแต่งกับนางหรือ? นางจะให้อะไรเจ้าได้? ก็แค่ครอบครัวยากจนตกอับเท่านั้น” หลินฉีเหนียนกล่าวโดยไม่ต้องคิด
เดิมทีเขาไม่ได้ขัดข้องอะไรกับโจวอวี่ถาง คิดว่าบุตรชายชอบนาง ในเมื่อชอบก็แต่งเสีย แต่ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าไม่กระทบผลประโยชน์ของบ้านโหวหรูอาน
บัดนี้เพียงเพราะโจวอวี่ถาง ตระกูลหลินของพวกเขาจึงคว้าน้ำเหลว เรื่องนี้หลินฉีหัวจึงโยนความผิดทั้งหมดไปให้โจวอวี่ถาง