บทที่สามสิบห้า
หลินฉีหัวถูกหลี่เทียนโหย่วเปิดโปงความจริงอย่างไม่ไว้หน้า จนใบหน้าดำคล้ำด้วยความโกรธ
เขาไม่คิดเลยว่าหลี่เทียนโหย่วจะไม่เกรงใจบ้านโหวหรูอานของเขาแม้แต่น้อย
ถึงกับเปิดเผยทุกอย่างต่อหน้าอ๋องอานอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้
“พี่หลี่ ท่านคิดว่าอ๋องอานช่วยท่านด้วยใจจริงหรือ?”
เมื่อความจริงถูกเปิดเผยออกมาแล้ว หลินฉีหัวก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป
อย่างไรเสีย อ๋องอานก็แย่งภรรยาของบุตรชายเขาไปแล้ว ความสัมพันธ์นี้ไม่มีทางประนีประนอมกันได้อีก
ส่วนหลี่จือเหวย ต่อให้เป็นสตรีที่บุตรชายเขาไม่ต้องการ เขาก็จะเข้าไปเป็นตัวก่อกวนระหว่างคนทั้งสองให้ได้
“อ๋องอานก็เพียงหมายตาทรัพย์สินของตระกูลหลี่เท่านั้น ท่านรู้หรือไม่ว่า สิ่งของที่ตระกูลหลี่มอบให้ ทำให้ฮ่องเต้บันทึกความดีความชอบให้อ๋องอานไว้อย่างใหญ่หลวง” หลินฉีหัวมองสวี่เฮ้อหมิง พลางกล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
“น่าเสียดายจริง เดิมทีบ้านโหวหรูอานของท่านก็มีโอกาสได้รับความดีความชอบใหญ่หลวงเช่นกัน แต่ตอนนี้โอกาสนั้นกลับตกเป็นของผู้อื่นเสียแล้ว” หลี่เทียนโหย่วไม่หลงกลหลินฉีหัว
เงินทองเหล่านี้ เขายินดีให้อ๋องอานได้รับความดีความชอบ แต่ไม่ยินดีให้โหวหรูอานได้ประโยชน์
ฮึ ให้เฒ่าผู้นี้โมโหตายไปเสีย!
“หลี่เทียนโหย่ว เจ้าอย่าบอกนะว่าคิดว่าบุตรสาวของเจ้าจะแต่งกับอ๋องอานได้จริง ๆ? อ๋องอานก็แค่ใช้บุตรสาวเจ้าเท่านั้น รอจนตระกูลหลี่สิ้นไร้ไม้ตอก ไม่มีเงินทองให้เขาอีก หลี่จือเหวยก็เป็นได้แค่ดวงวิญญาณหนึ่งในตำหนักอ๋องอาน ถึงตอนนั้นเมื่อไม่มีอ๋องอานคอยหนุนหลัง ตระกูลหลี่ของเจ้าก็จงรอวันถูกล้างตระกูลเถอะ!” หลินฉีหัวกล่าวจบก็สะบัดแขนเสื้อจากไป