บทที่ 55
“ไม่เอา ข้าไม่เอา เจ้าอย่าเอามาให้ข้าเด็ดขาด!” เจียงหานไห่โบกมือปฏิเสธรัว ๆ ในใจหวาดกลัวยิ่งนัก
ถึงอย่างไร ในโลงศพจะมีของดีอะไรได้?
“ย่งหนิงโหว แน่ใจหรือว่าไม่เอา?” เซี่ยจินเฉิงเลิกคิ้วถามอีกครั้ง
“ไม่เอา ไม่เอา” เจียงหานไห่ส่ายหน้ารัวราวกับตำกระเทียม
“ทำอย่างไรดี เขาไม่เอาแล้ว?” เซี่ยจินเฉิงชี้ไปยังเจียงอวี่ เจ้าตัวอ้วนที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างใน แล้วหันไปถามสวี่เฮ้อหมิง
“เจ้าพากลับไปเถอะ” สวี่เฮ้อหมิงกล่าวอย่างจริงจัง
“แล้วเหตุใดเจ้าไม่เก็บไว้ที่ตำหนักเล่า?” เซี่ยจินเฉิงถามอย่างไม่พอใจ
“เลี้ยงไม่ไหว” สวี่เฮ้อหมิงตอบโดยไม่ต้องคิด
“ไม่ใช่สิ เหตุผลของเจ้านี่ขอไปทีเกินไปแล้วกระมัง?” เซี่ยจินเฉิงรู้สึกว่าคำตอบของสวี่เฮ้อหมิงช่างไร้ยางอายเหลือเกิน
“อืม เปิ่นหวังต้องเก็บเงินไว้แต่งภรรยา เงินในตำหนักอ๋อง ต่อไปก็เป็นของชายาอ๋องทั้งหมด”
“ไม่ใช่สิ สวี่เฮ้อหมิง เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่เหมือนเจ้าทึ่มนี่หรือ? ตำหนักอ๋องอานจะยากจนถึงขั้นไม่มีเงินแต่งภรรยาเชียวหรือ?” เซี่ยจินเฉิงโต้กลับอย่างจนคำพูด
“ไม่มี เครื่องหมายสมรสไม่พอ เจ้าอยากช่วยออกให้สักหน่อยหรือไม่?” สวี่เฮ้อหมิงมองเซี่ยจินเฉิง พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าจะแต่งกับบุตรีตระกูลใด ถึงต้องใช้ทองคำเงินทองเป็นภูเขาเช่นนั้น?” เซี่ยจินเฉิงมองสวี่เฮ้อหมิงด้วยสีหน้าไม่เชื่อ ในใจคิดว่าตนดูเหมือนคนที่หลอกง่ายนักหรือ?
“ไม่ใช่สิ พวกเจ้าสองคนพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเจ้าสิ่งนี้จริง ๆ หรือ?” เจียงหานไห่ไม่เข้าใจเลย เหตุใดคนทั้งสองจึงมาคุยเรื่องแต่งงานกันอยู่หน้าโลงศพ?