บทที่ 56
เหวยจิ้งอานอดเหลือบมองตนเองไม่ได้ เขาไม่เข้าใจว่าตนมีตรงไหนที่ทำให้ฮ่องเต้เข้าใจผิดว่าตนเชี่ยวชาญการแสดง
เหวยจิ้งอานไม่ได้คิดเชื่อมโยงเรื่องนี้กับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตนเลยแม้แต่น้อย
รุ่งเช้าวันถัดมา ไห่กงกงก็มาถึงตระกูลหลี่
“ใต้เท้าหลี่ ขอแสดงความยินดีด้วย!” ไห่กงกงยิ้มพลางมองหลี่เทียนโหย่ว ขุนนางคนโปรดของฮ่องเต้ตรงหน้า
“ไห่กงกง ลำบากท่านที่ต้องเดินทางมาด้วยตนเองแล้ว” หลี่เทียนโหย่วประสานมือคารวะไห่กงกง
เขาลอบคิดในใจว่า ไห่กงกงผู้นี้เป็นขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ ตนย่อมต้องเอาใจให้ดี
“ใต้เท้าหลี่ เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?” ไห่กงกงเห็นหลี่เทียนโหย่ว จึงถามด้วยความใส่ใจว่าเตรียมพร้อมหรือไม่
หากเป็นผู้อื่น เขาคงคร้านจะเตือนด้วยซ้ำ และอ่านพระราชโองการทันที
“กงกงโปรดนั่งรอสักครู่ ข้าน้อยจะให้คนไปจัดเตรียมโต๊ะบูชาเดี๋ยวนี้” หลี่เทียนโหย่วยิ้มกล่าวกับไห่กงกง พลางรีบให้โจวถงพาคนไปยกโต๊ะบูชาออกมา
“ใต้เท้าหลี่ไม่ต้องเกรงใจ ฮ่องเต้ทรงกำชับไว้ก่อนแล้วว่าให้จัดทุกอย่างอย่างเรียบง่าย” ไห่กงกงนึกถึงตอนที่ตนออกจากวัง ฮ่องเต้ทรงกำชับเป็นพิเศษว่าหลี่เทียนโหย่วแต่เดิมเป็นพ่อค้า คงไม่เข้าใจธรรมเนียมรับพระราชโองการ หากยังเตรียมไม่พร้อม ก็ให้เขาช่วยชี้แนะสักหน่อย
เห็นแก่เงินทองที่นำไปช่วยเหลือราษฎรนับไม่ถ้วน หลี่เทียนโหย่วก็สมควรได้รับคำชี้แนะจากเขาสักเล็กน้อย
“ไห่กงกง” หลี่จือเหวยรีบร้อนมาถึง จึงเห็นบิดากำลังพูดคุยยิ้มแย้มกับขันทีใหญ่คนสนิทของฮ่องเต้
ในใจนางผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางเองก็เป็นห่วงว่าบิดาจะรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ไม่ไหว
ทว่าเมื่อเห็นแววตาอ่อนโยนของไห่กงกง นางก็คลายกังวลลงอีกครั้ง