บทที่ 54
โม่อวี่ถูกบ่าวรับใช้สองคนรบเร้าจนหมดหนทาง ครั้นนึกถึงเรื่องที่ซื่อจื่อไม่ยอมให้เขาติดตามไปด้วย ในใจก็ยิ่งกระวนกระวายขึ้นมา
แม้ซื่อจื่อจะไม่ได้ออกจากตำหนัก แต่ตำหนักอ๋องอานก็มิใช่สถานที่เล็ก ๆ หากเกิดสะดุดหกล้มหรือบาดเจ็บขึ้นมา หรือคิดแผลง ๆ ทำอะไรใหม่ ๆ อีก เขาคงรับผิดชอบไม่ไหว
“คุณชายทั้งสองอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะพาพวกท่านไปหาซื่อจื่อกับคุณชายทั้งสองเดี๋ยวนี้” โม่อวี่รีบกล่าว “ซื่อจื่อบอกว่าจะพาคุณชายทั้งสองไปดูสินเดิมของคุณหนูหลี่ที่เก็บไว้ทางห้องคลัง บอกว่ามีของหายากอยู่สองชิ้น คงดูเพลินจนลืมเวลา พวกเราไปตามหาที่นั่นด้วยกันเถิด”
บ่าวรับใช้ทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็รีบกล่าวขอบคุณ แล้วเดินตามโม่อวี่มุ่งหน้าไปยังห้องคลัง
เมื่อมาถึงด้านนอกห้องคลัง ก็เห็นประตูแง้มอยู่ ภายในเงียบสงัด ไม่มีเสียงคนแม้แต่น้อย
โม่อวี่ใจหายวาบ ก่อนตะโกนเรียกเสียงดัง “ซื่อจื่อ? คุณชายเจียง? คุณชายเซี่ย? พวกท่านอยู่ข้างในหรือไม่?”
เขาตะโกนเรียกหลายครั้ง ทว่าในห้องมีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา ไม่มีผู้ใดขานตอบ
โม่อวี่ร้อนใจขึ้นมาทันที เขาผลักประตูเปิดแล้วพุ่งเข้าไป
ภายในห้องคลังค่อนข้างมืด เขากวาดตามองไปรอบหนึ่งแต่ไม่เห็นเงาคน เห็นเพียงเตียงปาปู้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง และโลงศพสีดำทะมึนที่วางอยู่ข้างกัน ทว่าไม่มีใครอยู่เลย
“ซื่อจื่อ?” โม่อวี่ใจเต้นระทึกจนแทบขึ้นมาจุกที่คอ จึงเรียกอีกครั้ง
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบ โม่อวี่ก็คิดไปเองว่าซื่อจื่อคงพาคุณชายทั้งสองไปที่อื่นแล้ว