บทที่ 76
“งานเลี้ยงอะไรหรือ” นางเยาว์มีสีหน้างุนงง
นางไม่ได้รับแจ้งว่าจะต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังเลยนี่นา
“ข้าก็ไม่รู้” ฮูหยินจินส่ายหน้า เรื่องนี้นางเองก็ไม่ทราบ
“เอ๊ะ?” คราวนี้ถึงคราวหลินจื่ออี้งุนงงบ้าง
นางนึกถึงคำพูดของไห่กงกงในวันนั้น
หรือว่างานเลี้ยงนี้จะมีเพียงนางกับหลี่จือเหวยเท่านั้น?
“น้องหลิน น้องสาวตระกูลหลี่ งานเลี้ยงนี้ใครเป็นคนแจ้งให้พวกเจ้าไปหรือ?” ฮูหยินจินมองทั้งสองอย่างเคลือบแคลงใจ พลางคิดว่าคงไม่ถูกหลอกเข้าให้หรอกกระมัง
“ไห่กงกงที่อยู่ข้างพระวรกายฮ่องเต้เป็นคนบอกด้วยตนเอง น่าจะไม่ผิดหรอกกระมัง?” หลินจื่ออี้กำลังเคี้ยวลูกอมน้ำตาลที่หลี่จือเหวยเตรียมไว้ให้อย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ ก็ชะงักค้างไป
หากเป็นผู้อื่นก็ยังพอมีโอกาสถูกหลอก แต่คนผู้นั้นคือไห่กงกงเชียวนะ?
“ทางข้าก็เช่นกัน ไห่กงกงอ่านราชโองการจบแล้วจึงกล่าวไว้” หลี่จือเหวยรีบเสริมขึ้น
“ในเมื่อไห่กงกงเป็นคนบอก ก็คงไม่มีปัญหากระมัง” นางเยาว์คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
“ไห่กงกงเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ ไม่มีเหตุผลที่จะกุเรื่องขึ้นมาเอง เพียงแต่พวกเจ้าเข้าวังคราวนี้ ต้องระวังตัวให้ดีด้วย” ฮูหยินจินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
“โธ่ พวกท่านพูดเช่นนี้ ข้ายิ่งใจคอไม่ดีเข้าไปใหญ่” หลินจื่ออี้วางลูกอมน้ำตาลในมือลงแล้วกล่าว
“น้องหลินอย่ากังวลไปเลย ลองคิดดูสิ ฮ่องเต้ไม่ได้เรียกผู้อื่น กลับเรียกพวกเจ้าสองคนโดยเฉพาะ บางทีอาจเป็นเพราะอ๋องอานกับสามีของเจ้าทำเรื่องใดให้ฮ่องเต้ทรงพอพระทัยก็ได้” เมื่อเห็นหลินจื่ออี้มีสีหน้ากังวล ฮูหยินจินจึงยิ้มปลอบ