บทที่ 77
สำหรับหลินจื่ออี้ที่ยังคงตกตะลึงไม่หาย หลี่จือเหวยกลับสงบนิ่งกว่ามาก
อย่างไรเสีย เหล่าสตรีรูปโฉมงดงามที่นี่ นางไม่รู้จักสักคน
ส่วนคนเหล่านั้นจะเป็นพระสนมหรือญาติสตรีของขุนนาง หลี่จือเหวยก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ขอเพียงอย่าได้เป็นจุดสนใจจนเกินไป และสร้างความลำบากให้สวี่เฮ้อหมิงก็พอ
“โอ้ ท่านนี้คงเป็นชายาอ๋องอานในอนาคตกระมัง”
ทว่าเมื่อหลี่จือเหวยอยากทำตัวเงียบ ๆ ราวกับนกกระจอก นางก็ย่อมไม่สมปรารถนา
อย่างไรเสีย สตรีที่มีโอกาสได้เป็นชายาอ๋องอาน ใครบ้างจะไม่อยากรู้อยากเห็น
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่หลี่จือเหวยบริจาคสินเดิมอันมั่งคั่งของตนให้ราชสำนัก ยังทำให้ทุกคนใคร่รู้เรื่องของนางมากขึ้น
“?” หลี่จือเหวยมองสตรีในชุดอาภรณ์วังหลวงที่อยู่ตรงหน้า
นางไม่รู้จักอีกฝ่ายเลย
“กระหม่อมคารวะหวงเจ้าหลาน ขอให้หวงเจ้าหลานทรงพระเกษมสำราญ” หลินจื่ออี้รีบคำนับหวงเจ้าหลาน ทั้งยังตั้งใจให้หลี่จือเหวยรู้ว่าสตรีตรงหน้าคือผู้ใด
“กระหม่อมคารวะหวงเจ้าหลาน ขอให้หวงเจ้าหลานทรงพระเกษมสำราญ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่จือเหวยก็โล่งอก โชคดีที่วันนี้มีหลินจื่ออี้อยู่ด้วย
ไม่เช่นนั้นนางคงขายหน้าไม่น้อย ที่สำคัญ อาจล่วงเกินบรรดาสตรีของฮ่องเต้ แล้วภายหลังถูกลงโทษฐานไม่เคารพเบื้องสูง
ถึงอยากแก้ตัว ก็คงไร้หนทาง
“ฮูหยินเหวยก็มาด้วยหรือ ไฉนดูซูบเซียวลงไปเล่า” หวงเจ้าหลานเหลือบมองหลินจื่ออี้ น้ำเสียงไม่ใคร่เป็นมิตรนัก
อย่างไรเสีย เป็นเพราะหลินจื่ออี้ นางจึงพลาดโอกาสกล่าวโทษหลี่จือเหวย