บทที่เจ็ดสิบห้า
“พี่เยาว์ เรื่องนี้จะมีความเข้าใจผิดอะไรหรือไม่เจ้าคะ” แม้แต่ฮูหยินจินก็ยังนึกไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะเป็นย่งหนิงโหวเสนอขึ้นมาเอง
ต้องรู้ก่อนว่า ย่งหนิงโหวเป็นคนขี้ขลาด ส่วนนางเยาว์เป็นบุตรีตระกูลแม่ทัพ ย่งหนิงโหวจึงมักฟังนางแทบทุกเรื่อง
แม้นางเยาว์จะมีนิสัยใจร้อน แต่ก็ไม่เคยเป็นคนไร้เหตุผล
ย่งหนิงโหวกล้าเสนอให้ส่งเด็ก ๆ ไปสำนักหรูซานได้อย่างไร
“ไอ้สารเลวนั่น ไม่รู้ว่าไปฟังคำใครมา รอข้ากลับไปสืบให้รู้เรื่องก่อน ข้าจะต้องให้คำชี้แจงแก่น้องหลี่ให้ได้” นางเยาว์กล่าวพลางกัดฟัน ในใจขุ่นแค้น ไม่รู้ว่าเป็นใคร ถึงได้วางกับดักให้เจียงหานไห่
เคราะห์ร้ายที่เจ้าคนโง่นั่นดันเชื่อเสียด้วย
หลังเรื่องจบ ยังลากข้าไปที่ไร่อีก เรียกว่าผิดซ้ำซ้อนจริง ๆ
“น้องสาว ในเมืองหลวงนี้ เจ้าเคยล่วงเกินผู้ใดหรือไม่” หลินจื่ออี้ฟังแล้วก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล จึงมองหลี่จือเหวยอย่างสงสัยแล้วถาม
“ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวง หากจะว่าล่วงเกินผู้ใด นอกจากบ้านโหวหรูอานกับตระกูลเลิ่งแล้ว ข้าก็ไม่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับใคร” หลี่จือเหวยส่ายหน้าแล้วกล่าว
“บ้านโหวหรูอานกับตระกูลเลิ่ง ตอนนี้คงไม่มีเวลามายุ่งกับเจ้าแล้ว ยังมีผู้อื่นอีกหรือไม่” หลินจื่ออี้ครุ่นคิดแล้วส่ายหน้า
“คนอื่นหรือ” หลี่จือเหวยกำลังจะปฏิเสธ ทว่าจู่ ๆ ก็นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมา
โจวอวี่ยิง เพียงแต่คนอย่างสวี่เฮ้อหมิงไม่ได้จัดการไปแล้วหรือ
“นึกออกแล้วหรือ” หลินจื่ออี้ถามด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง
“ไม่มี” หลี่จือเหวยกัดฟัน แต่ก็ยังไม่ได้บอกข้อสันนิษฐานของตนแก่ผู้อื่น อย่างไรเสียนางก็ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าโจวอวี่ยิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้