บทที่ยี่สิบสี่
“เขาเอาของเสด็จพ่อไป” จูฮั่นอวี่กล่าวโดยไม่ต้องคิด
“เจ้าพูดเหลวไหล ข้าไม่ได้เอาของลุงฮ่องเต้เสียหน่อย” สวี่ชิงชื่อคิดว่าตนเองก็ไม่ได้โง่ จะไปเอาของฮ่องเต้ได้อย่างไร
เขายังอยากรักษาหัวของตนเองไว้อยู่
“เหตุใดจะไม่ใช่ ของพวกนั้นในเมื่อมารดาเลี้ยงของเจ้ารับปากจะมอบให้เสด็จพ่อของข้า เช่นนั้นก็ต้องเป็นของเสด็จพ่อของข้า เจ้าเก็บเอาไว้เองโดยพลการ ได้ถามเสด็จพ่อของข้าหรือยังว่าพระองค์ทรงอนุญาตหรือไม่” จูฮั่นอวี่ซักถามโดยไม่ต้องคิด
“ข้า...” สวี่ชิงชื่อถึงกับไม่รู้จะพูดอย่างไร ความจริงเขาไม่ได้บอกฮ่องเต้ แล้วยังเก็บของพวกนั้นเอาไว้เองโดยพลการ
“เด็กคนนี้ เจ้าอย่าทำให้ชิงชื่อตกใจสิ” ฮองเฮาฟังมาถึงตรงนี้ก็พอจะเข้าใจแล้ว คงเป็นสวี่ชิงชื่อที่เก็บสินเดิมบางส่วนของหลี่จือเหวยไว้ แต่นางคิดว่า เมื่อฮ่องเต้ทรงให้ความสำคัญกับอ๋องอานถึงเพียงนั้น คงไม่ทรงทำอะไรเด็กหรอก
“ชิงชื่อ ของของลุงฮ่องเต้ เจ้าต้องถามลุงฮ่องเต้ก่อน เมื่อพระองค์ทรงอนุญาตแล้วจึงจะเอาไปได้ เข้าใจหรือไม่” ฮองเฮากล่าวกับสวี่ชิงชื่อด้วยรอยยิ้ม
“ฮองเฮาเหนียงเหนียง ชิงชื่อเข้าใจแล้ว ชิงชื่อจะไปหาลุงฮ่องเต้เดี๋ยวนี้” สวี่ชิงชื่อก้มหน้า เขาเองก็ตระหนักแล้วว่าการเก็บของพวกนั้นไว้โดยพลการเป็นเรื่องไม่ดี
“ฮั่นอวี่ เจ้าไปเป็นเพื่อนชิงชื่อพบเสด็จพ่อเถิด หากเสด็จพ่อกำลังยุ่งกับราชกิจ ก็รอให้เสด็จพ่อทรงจัดการธุระเสร็จแล้วค่อยเข้าไป” ฮองเฮามองพระโอรสองค์เล็กของตน แล้วนึกขึ้นได้ว่าเด็กคนนี้ร้องไห้เสียงดังสนั่น จึงรีบกำชับว่า “ห้ามร้องไห้งอแงเด็ดขาด”