บทที่ 60
“ฮูหยินหลอ เหตุใดท่านจึงมาด้วยตนเองเล่า?” ครูฟูจื่อเฟิงเห็นผู้มาเยือนก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที
“บุตรชายข้าถูกผู้อื่นทำร้าย ข้าจะไม่มาได้อย่างไร? ลูกข้าอยู่ที่ใด? บาดเจ็บเป็นเช่นไรบ้าง?” ฮูหยินหลอเอ่ยถามอย่างร้อนใจ พลางชะเง้อมองเข้าไปในห้องเรียน
“ท่านแม่ ในที่สุดท่านก็มาเสียที หากท่านยังไม่มาอีก ลูกคงถูกคนตีตายไปแล้ว” สิ้นเสียง เด็กชายร่างอ้วนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากในห้อง
ดูแล้วบนใบหน้าของเด็กชายมีรอยฟกช้ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
อีกทั้งเด็กคนนั้นยังสูงกว่าเจียงอวี่ซึ่งอายุมากที่สุดอยู่หนึ่งศีรษะ
เขาถูกตีจนเกือบตายงั้นหรือ?
หลี่จือเหวยเองก็รู้สึกว่าวันนี้ตนเปิดหูเปิดตาจริง ๆ ได้เห็นเรื่องที่ไม่เคยพบมาก่อนแล้ว
“ผู้ใด? ตกลงเป็นคนประเภทใดกัน ถึงได้กล้าหาญถึงขั้นลงมือกับลูกข้า?” ฮูหยินหลอได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจ ครั้นเห็นรอยช้ำบนใบหน้าบุตรชายก็ยิ่งปวดใจ
“ครูฟูจื่อเฟิง ข้าส่งบุตรชายมาเรียนที่สำนักของท่าน แล้วท่านสั่งสอนเด็กเช่นนี้หรือ? ลูกข้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ วันนี้ท่านต้องให้คำชี้แจงแก่ข้า!” ฮูหยินหลอชี้หน้าครูฟูจื่อเฟิงอย่างโกรธเกรี้ยว พลางเอ่ยถามอย่างเอาเรื่อง
“ฮูหยินกล่าวถูกแล้ว เป็นความผิดของข้าที่ดูแลไม่ทั่วถึง คราวหน้าข้าจะไม่ปล่อยให้คุณชายได้รับบาดเจ็บอีก” ครูฟูจื่อเฟิงเปลี่ยนท่าทีจากตอนพูดกับหลี่จือเหวยอย่างสิ้นเชิง เขาก้มหน้าค้อมเอวขอโทษฮูหยินหลอ
หลี่จือเหวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้เปิดหูเปิดตาไปด้วย ที่แท้คนเราก็ปฏิบัติต่อผู้อื่นแตกต่างกันได้ถึงเพียงนี้
ทว่าหลี่จือเหวยเองก็ไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ว่าครูฟูจื่อตั้งใจจะข่มขู่นาง