บทที่ 61
ฮูหยินหลอได้ยินดังนั้น ก็จ้องหลี่จือเหวยด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม ในใจหัวเราะเย็นชา ดูท่าคนผู้นี้คงไม่ยอมรับไมตรี แต่จะเลือกดื่มสุราคารวะแล้วไม่ดื่มสุราลงทัณฑ์เสียแล้ว
ทำร้ายบุตรชายของนาง ก็สมควรต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ
หลี่จือเหวยเพิ่งเข้ามาในเมืองหลวงได้ไม่นาน แม้ฮูหยินหลอจะเคยได้ยินเรื่องระหว่างหลี่จือเหวยกับบ้านโหวหรูอานมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นตัวจริง ถึงอย่างไร งานเลี้ยงของตระกูลสูงศักดิ์ ตระกูลหลอเล็ก ๆ ไม่มีคุณสมบัติจะเข้าร่วม หากไม่เป็นเช่นนั้น ฮูหยินหลอคงไม่ถึงกับไม่รู้จักสวี่ชิงชื่อกับคนอื่น ๆ
ในยามนี้ ฮูหยินหลอคิดเพียงว่าหลี่จือเหวยเป็นแค่สตรีจากครอบครัวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
หากเป็นตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง ตระกูลหลอย่อมไม่อาจล่วงเกินได้ ทว่าสตรีธรรมดาเช่นนี้ ตระกูลหลอจะจัดการก็ง่ายดายราวกับบีบมดให้ตายตัวหนึ่ง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ฮูหยินหลอก็มองหลี่จือเหวยราวกับมองคนตาย
“ฮูหยินสวี่ ข้าขอเตือนท่าน ทางที่ดีจงรู้จักประมาณตน ชดใช้เงินแล้วให้เรื่องจบไปเสีย ตระกูลหลอมิใช่ตระกูลเล็ก ๆ อย่างท่านจะล่วงเกินได้” ครูฟูจื่อเฟิงมองหลี่จือเหวยอย่างเยาะเย้ย พลางแสร้งกล่าวเตือน
“หึ ๆ ได้ยินว่าโรงเรียนเป็นสถานที่สั่งสอนอบรมผู้คน ครูฟูจื่อท่านนี้สั่งสอนได้ดีเสียจริง” หลี่จือเหวยมองครูฟูจื่อเฟิง พลางด่าสวี่เฮ้อหมิงในใจอีกหลายคำ บุรุษผู้นี้ตาบอดจริง ๆ จะเลือกสำนักให้บุตรชายทั้งที กลับไม่รู้จักตรวจสอบคุณธรรมของครูฟูจื่อเสียก่อน
ครูฟูจื่อแห่งสำนักหรูซานแห่งนี้เห็นชัดว่าคุณธรรมไม่เอาไหน เขายังกล้าส่งเด็ก ๆ มาเรียนอีกหรือ!