บทที่ห้าสิบเก้า
ไปเข้าเรียน?
หลี่จือเหวยได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป นางกับบิดาเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวง แม้แต่มารดาก็ยังอยู่ที่อำเภอหลี่อาน
“ขอถามได้หรือไม่ว่า...ผู้ที่จะไปเข้าเรียนคือ...” หลี่จือเหวยรู้สึกงุนงง จึงหันไปถามบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างกาย
“มิใช่คุณชายสวี่ชิงชื่อแห่งจวนของท่านหรือ?” บ่าวรับใช้มองหลี่จือเหวยราวกับมองคนโง่ ก่อนเอ่ยถาม
เขาคิดในใจว่า แม่นางผู้นี้หน้าตางดงามก็จริง แต่เหตุใดแม้แต่บุตรชายของตนไปเรียนที่ใดก็ยังไม่รู้ หรือว่าสมองมีปัญหา?
คิดได้ดังนั้น บ่าวรับใช้ก็ถอยหลังไปอีกก้าว
“ไม่จริงกระมัง พี่หลิน อ๋องอานถึงกับส่งบุตรชายไปสำนักหรูซานเชียวหรือ?” หลินจื่ออี้กลืนน้ำลายลงคอ พลางคิดในใจว่า ได้ยินว่ามีมารดาเลี้ยงก็ย่อมมีบิดาเลี้ยง แต่มารดาเลี้ยงยังไม่ทันได้เข้าจวน บิดาก็ส่งบุตรชายแท้ ๆ ไปสำนักหรูซานเสียแล้วหรือ?
นี่มัน...
“พี่หลิน ข้าขอไปดูสักหน่อย” หลี่จือเหวยเอ่ยกับหลินจื่ออี้ด้วยสีหน้าขออภัย แล้วก็ไม่สนใจสิ่งอื่น รีบตามบ่าวรับใช้มุ่งหน้าไปยังสำนักหรูซาน
ในใจนางเป็นห่วงอยู่บ้าง สวี่ชิงชื่อจะต้องไม่เป็นอะไร
ชุ่ยกัวรีบตามหลังคุณหนูของตนไปเช่นกัน ด้วยกังวลว่าจะเกิดเรื่อง ชุ่ยกัวจึงเรียกบ่าวรับใช้ในจวนที่พอมีฝีมือด้านหมัดมวยมาด้วยคนหนึ่ง
นางยังเกรงว่าหากเกิดเรื่องขึ้นจริง คุณหนูของตนอาจจัดการไม่ได้ จึงให้คนไปแจ้งตำหนักอ๋องอานด้วย
หลินจื่ออี้ไม่ถือโทษที่หลี่จือเหวยเสียมารยาทแม้แต่น้อย กลับทำสีหน้าราวกับได้ยินข่าวชวนซุบซิบ แล้วรีบไปเล่าข่าวดีให้สหายอย่างคุณนางชวี่ฟัง