บทที่ 53
เจียงอวี่เห็นสวี่ชิงชื่อยังคงนั่งกินองุ่นอย่างสบายใจ ก็อดร้อนใจมิได้
“เจ้ายังมีแก่ใจกินองุ่นอยู่อีกหรือ ข้างนอกลือกันไปทั่วแล้ว!” เชี่ยเหยียนจือเองก็รีบวิ่งมา ยังแย่งองุ่นจากมือสวี่ชิงชื่อไปผลหนึ่ง แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย
“เรื่องอะไรหรือ ถึงได้ลือกันไปทั่ว?” สวี่ชิงชื่อถามอย่างไม่ใส่ใจ
ในสายตาเขา ไม่มีเรื่องใดทำให้ยินดีได้เท่ากับการที่บิดาจะแต่งหลี่จือเหวยเข้ามา
“ข้างนอกลือกันว่า อ๋องอานไม่มีอะไรทำก็ชอบเดินเปลือยท่อนบนไปทั่วเมืองหลวง” เชี่ยเหยียนจือลูบจมูกพลางเอ่ย
“เอ่อ...” ไม่รู้เพราะเหตุใด สวี่ชิงชื่อกลับรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง
“ต้องมีคนอิจฉาบิดาข้า จงใจปล่อยข่าวแน่ เมืองหลวงกว้างใหญ่เพียงนี้ พวกเจ้าเคยเห็นบิดาข้าเปลือยท่อนบนหรือ?” สวี่ชิงชื่อหาเหตุผลมาแก้ต่าง
ในใจเขาคิดว่า บิดาของตนมีนิสัยชอบอวดโฉมถึงเพียงนั้น จะออกไปเดินเปลือยกายได้อย่างไร
ต้องมีคนจงใจใส่ร้ายบิดาเขาเป็นแน่
สวี่ชิงชื่อลืมคำพูดที่ตนทะเลาะกับเหวยเหอรุ่ยไปเสียสนิท
“สวี่ชิงชื่อ เจ้าไม่ไปตามหาตัวต้นเหตุ แล้วยังนั่งอยู่บ้านได้อีกหรือ?” เจียงอวี่มองสวี่ชิงชื่ออย่างไม่อยากเชื่อแล้วถาม
“ข้าจะไปตามหาทำไม? ท่านพ่อข้ายังไม่เดือดร้อน แล้วข้าจะร้อนใจไปไย?” สวี่ชิงชื่อกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไรเสียก็ไม่ยอมไปตามหาตัวต้นเหตุ
“แต่ถ้าชื่อเสียงบิดาเจ้าเสียหาย จะยังมีคุณหนูคนไหนยอมแต่งกับเขาอีก? เจ้าไม่ได้อยากมีมารดาเลี้ยงมาตลอดหรอกหรือ?” เจียงอวี่ถามอย่างไม่เข้าใจ