บทที่ 78
ทุกคนรีบคารวะจูจิ้งเฉินอีกครั้ง
“คุณหนูหลี่บาดเจ็บหนักไม่น้อยเลย!” จูจิ้งเฉินเห็นบาดแผลบนใบหน้าของหลี่จือเหวยแล้ว ก็ถอนหายใจ
ไม่แปลกที่สวี่เฮ้อหมิงจะโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนั้น
ตีหมายังต้องดูหน้าเจ้าของบ้าน ตระกูลหลอพวกนี้ไม่เพียงทำร้ายบุตรชายของเขา ยังทำร้ายว่าที่ภรรยาของบุตรชายอีกด้วย
“กระหม่อมบาดเจ็บเพียงผิวเผิน ยามนี้ดูน่ากลัวเท่านั้น แผลเกือบหายดีแล้วเพคะ” หลี่จือเหวยรีบกล่าว
“อืม เจ้าจงวางใจ เรื่องนี้เจิ้นจะทวงความเป็นธรรมให้เจ้าอย่างแน่นอน” จูจิ้งเฉินกล่าวกับหลี่จือเหวย
“ฮ่องเต้ คุณหนูหลี่ประสบเคราะห์กรรมหนักเพียงนี้ สมควรได้รับการชดเชยอย่างดีเพคะ” ฮองเฮาตรัสขึ้นจากด้านข้าง
ถึงอย่างไรฐานะของหลี่จือเหวยก็ออกจะกระอักกระอ่วน ฮองเฮาจึงเอ่ยขอรางวัล เพราะอยากให้ฮ่องเต้เป็นหลักให้หลี่จือเหวย
“ฮองเฮากล่าวมีเหตุผล ไม่ทราบว่าคุณหนูหลี่อยากได้สิ่งใดหรือ?” จูจิ้งเฉินหันไปถามหลี่จือเหวย
ทว่าแท้จริงแล้ว คำถามของจูจิ้งเฉินมีเจตนาหยั่งเชิงหลี่จือเหวยและตระกูลหลี่เสียมากกว่า
“ฮ่องเต้ หากกระหม่อมขอสิ่งใดก็ได้ พระองค์จะทรงประทานให้หรือไม่เพคะ?” หลี่จือเหวยกัดฟัน เมื่อนึกถึงความเสื่อมโทรมในสำนักหรูซาน จึงเกิดความคิดอันกล้าหาญขึ้นในใจ
“เช่นนั้นเจิ้นต้องดูก่อนว่าสิ่งที่เจ้าขอนั้น เจิ้นจะประทานให้ได้หรือไม่” จูจิ้งเฉินมิได้ตอบรับคำขอของหลี่จือเหวยทันที ถึงอย่างไรหากคำขอของนางไร้เหตุผลเกินไป เขาก็ย่อมปฏิเสธได้