บทที่ 37
“ผู้ใดจะ...” สวี่ชิงชื่อกำลังจะบอกว่าตนไม่สนใจ ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นสิ่งของในหีบเข้าเสียก่อน
ชั่วขณะนั้น เขาก็เบิกตากว้าง
ห่วงเก้าชั้น กุญแจปริศนาหลู่ปาน แล้วยังมีของอีกหลายอย่างที่แม้แต่เขาก็เรียกชื่อไม่ถูก
สวี่ชิงชื่อมองจนลืมไปชั่วขณะว่าสิ่งของเหล่านี้เป็นสินบนที่หลี่จือเหวยมอบให้เขา
ในดวงตาของเขามีแต่ความชอบพอ...ชอบพออย่างยิ่ง
หลี่จือเหวยยิ้ม ก่อนจะเว้นที่ตรงนั้นไว้ให้สวี่ชิงชื่อ แล้วเดินออกไปก่อน
มิฉะนั้น เมื่อสวี่ชิงชื่อได้สติขึ้นมา ประเดี๋ยวคงไม่อยากเห็นหน้านางเป็นแน่
เวลานี้ หลี่เทียนโหย่วยังคงรอนางอยู่ที่โถงหน้า
“ท่านพ่อ!” หลี่จือเหวยรู้ว่าบิดาคงยังมีเรื่องอยากพูดกับนาง
อย่างไรเสีย แม้เรื่องที่เกิดขึ้นจะทำให้พวกเขาตั้งรับไม่ทัน แต่นางเชื่อว่าบิดาย่อมมีแผนการของตนอยู่แล้ว
ชาติก่อน เป็นเพราะนางไร้ความสามารถ บ้านโหวหรูอานจึงฉวยโอกาสได้
ครานี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว นางไม่ได้แต่งกับหลินจี้ถง อีกทั้งบิดาก็รู้ถึงชะตากรรมที่นางประสบแล้ว
“อืม นั่งเถิด” หลี่เทียนโหย่วถอนหายใจ
เมื่อนึกถึงท่าทีวางอำนาจของหลินฉีหัวเมื่อครู่
ในใจก็รู้สึกละอายและรู้สึกผิดอย่างยิ่ง
เขาจำได้ว่าตอนแรกที่มีการหมั้นหมายครั้งนี้ บุตรสาวแท้จริงแล้วไม่เต็มใจ เป็นเขาที่เห็นว่านี่เป็นโอกาสอันหาได้ยาก
คิดว่าบางทีตระกูลหลี่อาจอาศัยโอกาสนี้ก้าวขึ้นไปอีกขั้น
แต่เขากลับมองข้ามไปว่า เบื้องหลังสิ่งที่ดูเหมือนได้มาง่ายดายเช่นนี้ ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไม่ต้องแลก