บทที่ 38
“นั่นสิ ซื่อจื่อแห่งตำหนักอ๋องอานก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง อ๋องอานจะฟังคำพูดของเขาได้อย่างไร?”
“อ๋องอานไม่แต่งกับคุณหนูตระกูลโจว กลับจะแต่งกับธิดาตระกูลพ่อค้าอย่างเจ้าหรือ?”
“ช่างเป็นคางคกริอ่านกินเนื้อหงส์เสียจริง!”
จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก
หลี่จือเหวยหน้าแดงก่ำ อันที่จริงนางไม่เคยคิดเลยว่าอ๋องอานอาจจะแต่งกับนางจริง ๆ
นางรู้ดีว่าชาติกำเนิดของตนไม่คู่ควรกับอ๋องอาน เพียงแต่ในใจนางก็ยังแอบหวังพึ่งพาการคุ้มครองเล็กน้อยที่อ๋องอานมอบให้
สุดท้ายแล้ว เป็นนางที่คิดไปเองมากเกินไปหรือ?
“พวกเจ้าพูดเหลวไหล! ท่านอ๋องอานตรัสด้วยพระโอษฐ์เองว่า คุณหนูของข้าก็คือชายาอ๋องอาน!” ชุ่ยกัวเห็นพวกเขาไม่เชื่อก็เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ
ชุ่ยกัวเองก็เริ่มหวาดหวั่นอยู่ในใจ หรือสิ่งที่พวกเขาพูดจะเป็นความจริง?
หากเป็นเช่นนั้นจริง นายท่านกับคุณหนูจะทำอย่างไรดี?
“เจ้าบอกว่าอ๋องอานพูดแล้วก็แปลว่าพูดแล้วหรือ? ใครได้ยินกัน? วันนี้คุณชายอย่างข้าไม่เชื่อหรอกว่าอ๋องอานจะสนใจหญิงชั้นต่ำอย่างเจ้า!” หลินจี้ถงพูดจบก็เดินเข้าไปตบหน้าหลี่จือเหวยฉาดหนึ่ง
“นังหญิงชั้นต่ำ เป็นเพราะเจ้าแท้ ๆ ข้าถึงถูกตบ!” หลินจี้ถงรู้สึกว่าตบแค่ครั้งเดียวยังไม่สะใจ จึงตบซ้ำอีกฉาด
“ซื่อจื่อแห่งโหวหรูอาน จะตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ บัดนี้ข้าเป็นคนของตำหนักอ๋องอานแล้ว เจ้าตบตีข้าเช่นนี้ ไม่กลัวว่าอ๋องอานจะเอาคืนหรือ?” หลี่จือเหวยไม่คิดเลยว่าหลินจี้ถงจะกล้าตบตนนอกประตูวัง
ในใจนางหวาดหวั่นอยู่บ้าง จึงทำได้เพียงยกสวี่เฮ้อหมิงขึ้นมาข่มหลินจี้ถง