บทที่ 58
“เจ้ารู้จักเขาหรือ” เจียงอวี่มองคนผู้นั้นซึ่งดูเหมือนกำลังพูดกับพวกเขา ก่อนถามอย่างงุนงง
“ไม่รู้จัก” เชี่ยเหยียนจือมองเด็กชายอ้วนตุ้ยนุ้ยคนนั้น แล้วส่ายหน้าตอบ
“ข้าก็ไม่รู้จัก” สวี่ชิงชื่อยังจงใจยืดคอชะโงกมองคนผู้นั้นอีกครั้ง
พวกเขาไม่คิดเลยว่าคนผู้นั้นกำลังเรียกพวกตน
ต้องรู้ไว้ว่า ชาติตระกูลของพวกเขาล้วนไม่ธรรมดา
ย่อมไม่มีทางต้องทำงานกวาดลานเช่นนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังเป็นเด็ก ในจวนก็ไม่จำเป็นต้องให้ทำงานที่เป็นหน้าที่ของบ่าวไพร่
“ข้าเรียกพวกเจ้าอยู่นี่ หูหนวกหรือไร” เด็กชายคนนั้นเป็นหลานชายทางบ้านเดิมของฮูหยินหลอ ซื่อจื่อฟูหยินแห่งอ๋องเจิ้นหนาน
เด็กจากตระกูลสูงศักดิ์ส่วนใหญ่ล้วนเชิญครูฟูจื่อไปสั่งสอนถึงบ้าน
ด้วยเหตุนี้ หลอจิ้งอานจึงกลายเป็นอันธพาลประจำสำนักหลอซาน เพราะอ๋องเจิ้นหนานมีอำนาจล้นฟ้า คนทั่วไปจึงไม่กล้าล่วงเกินตำหนักอ๋องเจิ้นหนาน
“อ๊ะ ซื่อจื่อ ดูเหมือนเขากำลังเรียกพวกเรา” เจียงอวี่กล่าวอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย
“แต่เจ้าไม่ได้ยินหรือว่าเขาบอกให้พวกเราไปกวาดพื้น เจ้าเป็นหรือ” สวี่ชิงชื่อเหลือบมองเจียงอวี่แล้วถาม
“เจ้าดูข้าสิ เหมือนคนที่ทำเป็นหรือ บิดาข้าก็ไม่เคยสอนข้าเสียหน่อย” เจียงอวี่เกาศีรษะ เอ่ยอย่างงุนงง
“ข้าก็ทำไม่เป็น บิดาข้าก็ไม่เคยสอน” เชี่ยเหยียนจือโบกมือปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เสด็จพ่อข้าก็ไม่มีเวลาสอนข้า” สวี่ชิงชื่อรีบเอ่ยเมื่อเห็นสายตาของทั้งสอง
“เช่นนั้นพวกเราก็อย่าไปสนใจเขา” เชี่ยเหยียนจือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว