บทที่ 85
เสียงจากด้านนอกห้อง หลี่จือเหวยย่อมได้ยินอยู่แล้ว
ในใจนางก็สงสัยเหลือเกิน คนผู้นี้เป็นผู้อยู่เบื้องหลังที่ลักพาตัวนางมา หรือเป็นคนที่มาช่วยนางกันแน่?
คิดไปคิดมา หลี่จือเหวยก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้
อย่างไรเสีย นางก็มีความสามารถอยู่ไม่น้อย เหล่าบุคคลสำคัญในเมืองหลวงนี้ ต่างพากันหมายเอาชีวิตนางไม่เว้นแต่ละคน
ประตูผุพังบานนั้น ในที่สุดก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก
หลี่จือเหวยยังคงนั่งอยู่บนพื้น ไม่ใส่ใจความสกปรกและรกรุงรังภายในห้องอีกต่อไป
แต่เมื่อเห็นหญิงงามในชุดนางกำนัลนอกห้อง หลี่จือเหวยก็ยังอดชะงักไปไม่ได้
คนผู้นี้ วันนี้นางน่าจะเคยเห็นมาก่อน
เพียงแต่นางรู้แค่ว่าคนผู้นี้เป็นสนมคนหนึ่งของฮ่องเต้ แต่ไม่รู้ว่าเป็นสนมตำแหน่งใด
สนมของฮ่องเต้หรือ?
นางคงไม่มีความสามารถไปหาเรื่องคนผู้นี้ได้กระมัง?
ขณะที่หลี่จือเหวยกำลังพินิจหลิวรูเหยิน หลิวรูเหยินเองก็กำลังพินิจหลี่จือเหวยเช่นกัน
เมื่อเห็นหลี่จือเหวยนั่งอยู่บนพื้นสกปรกอย่างไม่เหลือท่าทีอันควร หลิวรูเหยินก็รู้สึกดูแคลนอย่างยิ่ง
สมแล้วที่มาจากบ้านนอก ถึงได้ไม่รู้จักมารยาทเช่นนี้
“บังอาจนัก! เห็นนายหญิงของข้าแล้ว ยังไม่คำนับอีกหรือ?” ม่ออวี่เห็นหลี่จือเหวยไม่มีทีท่าจะคำนับ จึงรีบเอ่ยตำหนิ
“นายหญิงอะไร? คุณหนูอย่างข้าอยากถามเสียจริง ว่าสตรีบ้านใดไร้มารยาทถึงเพียงนี้ ถึงได้ลักพาตัวข้ามาที่นี่?” หลี่จือเหวยโต้กลับอย่างไม่ไว้หน้า
หึ เจ้าคิดจะเอาชีวิตข้าแล้วยังจะให้ข้าก้มหัวประจบเจ้าอีกหรือ?
นางแค่มีเงินมาก ไม่ได้โง่เสียหน่อย
“ม่ออวี่ ไยต้องเสียเวลาพูดกับคนใกล้ตาย?” หลิวรูเหยินนั่งลงบนเก้าอี้ที่ขันทีคนหนึ่งยกมาวางไว้