บทที่ 86
หลิวรูเหยินขมวดคิ้ว
หันกลับไปมอง กลับเห็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่ง
“ไอ้เด็กเหม็นนี่มาจากไหน?” หลิวรูเหยินจ้องม่ออวี่อย่างไม่พอใจ
“ใครก็ได้ จับเด็กคนนี้ไว้” ม่ออวี่ขมวดคิ้ว สั่งขันทีที่อยู่ข้างกาย
“ชิงชื่อ รีบหนีไป!” เมื่อหลี่จือเหวยมองเห็นใบหน้าของสวี่ชิงชื่อชัดเจน ก็รีบตะโกนเรียกเขา
สตรีบ้าคลั่งผู้นี้มีใจให้สวี่เฮ้อหมิง ไม่แน่ว่าจะลงมือกับสวี่ชิงชื่อด้วย
“ท่านแม่ อย่ากลัวไปเลย ข้าจะปกป้องท่านเอง!” สวี่ชิงชื่อไม่สนใจสายตาที่หลี่จือเหวยส่งสัญญาณให้ กลับพุ่งไปยืนขวางหน้าอีกฝ่าย แล้วจ้องหลิวรูเหยินอย่างโกรธแค้น
“เจ้าเด็กโง่!” หลี่จือเหวยถอนหายใจ รู้สึกว่าสวี่ชิงชื่ออาศัยเพียงความหุนหันของเด็กน้อย คิดจะปกป้องนาง
แต่แทนที่จะอยู่เผชิญหน้ากับคนเหล่านี้พร้อมนาง มิสู้ไปตามคนมาช่วยจะดีกว่า
“หึ ข้านึกว่าเป็นใคร ที่แท้ก็เจ้าตัวเกาะหลังตัวน้อยนี่เอง ดูท่าสวรรค์จะช่วยข้าอยู่แท้ ๆ” จากเดิมที่หลิวรูเหยินไม่สบอารมณ์ บัดนี้กลับเปี่ยมด้วยความยินดี
นึกไม่ถึงว่าสวี่ชิงชื่อ เจ้าตัวเกาะหลังผู้นี้จะเสนอตัวมาให้ถึงที่ วันนี้นางจัดการพวกเขาสองคนได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย
ดูท่าสวรรค์จะช่วยนางอยู่จริง ๆ
สวี่เฮ้อหมิงจะเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว
“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่า หากสังหารพวกเราแล้ว สวี่เฮ้อหมิงจะยอมแต่งกับเจ้า?” หลี่จือเหวยรู้สึกว่าสตรีตรงหน้าคงเสียสติไปแล้ว
นางเป็นพระสนมของฮ่องเต้ สวี่เฮ้อหมิงไม่ใช่คนโง่ จะยอมแต่งกับนางได้อย่างไร?