บทที่ 32
“ท่านพ่อตา!” สวี่เฮ้อหมิงรู้สึกปวดหัวไม่น้อย
เรื่องนี้ก็พูดได้เพียงว่า ช่างบังเอิญเสียจริง
มิฉะนั้นเหตุใดจึงบังเอิญมาเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เข้าพอดี
หากคนที่ไม่รู้ความจริงมาเห็นเข้า คงคิดว่าตำหนักอ๋องอานเป็นถ้ำเสือบ่อมังกร หลี่จือเหวยถูกกลั่นแกล้งจนทุกข์ระทมอยู่ที่นี่
ทั้งหมดเป็นเพราะโจวอวี่ยิงตัวน่าตายนั่น!
“ท่านอ๋องอานโปรดระมัดระวังวาจา หลี่ผู้นี้รับคำเรียกว่าท่านพ่อตาของท่านไม่ไหว เรื่องระหว่างเวยเวยกับท่านค่อยว่ากันภายหลัง เวยเวย พวกเราไปกัน” หลี่เทียนโหย่วกล่าวจบก็จูงมือบุตรสาว เตรียมจะจากไป
“ท่านพ่อตา เรื่องนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิด” สวี่เฮ้อหมิงกล่าวอย่างจนใจอย่างยิ่ง บิดาภรรยาเพิ่งเข้ามาเมืองหลวง ก็เห็นคนรังแกบุตรสาวของตนในจวนเสียแล้ว หากเป็นผู้ใดก็คงไม่พอใจ
“ข้ามิได้หมายจะตำหนิท่านอ๋อง เพียงแต่ข้ากับบุตรสาวยังมีเรื่องต้องพูดคุยกันอีกมาก หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ขัดขวาง” สีหน้าของหลี่เทียนโหย่วไม่สู้ดีนัก ทว่าถ้อยคำที่กล่าวออกมากลับหนักแน่นจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง ยิ่งไปกว่านั้น บิดาย่อมอยากพูดคุยกับบุตรสาว
สวี่เฮ้อหมิงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเช่นกัน
“ท่านพ่อตาเพิ่งเข้ามาเมืองหลวง ข้าเตรียมเรือนพักไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้ว มิสู้ท่านพักอยู่ที่นี่ก่อน แล้วให้จือเหวยอยู่พูดคุยกับท่านให้เต็มที่ดีหรือไม่?” สวี่เฮ้อหมิงรีบกล่าว
“ไม่ต้องลำบากท่านอ๋องอาน แม้ข้าจะไม่ได้อยู่เมืองหลวงบ่อยนัก แต่ก็ยังมีที่พักอยู่ในเมือง วันนี้ข้าจะพูดคุยกับบุตรสาวก่อน พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาพร้อมกับท่านอ๋อง เพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้”