ตอนที่ 47
สวี่เฮ้อหมิงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เขาไม่ได้เจ็บป่วยอะไร ทว่าฮ่องเต้กลับทรงอนุญาตให้เขาหยุดพักได้อย่างหาได้ยาก
เมื่อนึกถึงความตกใจที่หลี่จือเหวยได้รับ สวี่เฮ้อหมิงก็กลุ้มใจที่ไม่มีเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนนาง
“กระหม่อมขอบพระทัยฮ่องเต้ที่ทรงห่วงใย กระหม่อมจะบำรุงร่างกายให้หายดีโดยเร็ว แล้วจะรีบกลับมารับใช้ฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ” สวี่เฮ้อหมิงกล่าวอย่างสงบนิ่ง
ตึกเจินเป่าเก๋อ
หลินจื่ออี้ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย นางก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าวแล้วปิดปากเหวยเหอรุ่ย บุตรอกตัญญูที่ยังทำมือไม้ประกอบเรื่อง “สามรอบ” นั้นอยู่
“อื้อ...อื้อ...” เหวยเหอรุ่ยดิ้นรนขัดขืน ครั้นหันกลับไปมองจึงเห็นว่าเป็นมารดาของตน ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นทันที ท่าทีฮึกเหิมพลันอ่อนลงไปหลายส่วน
หลินจื่ออี้ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนให้คุณนางชวี่และเหล่าฮูหยินที่กำลังมุงดูอยู่โดยรอบ “เด็กยังไม่รู้ความ อย่าถือสาเลย...พี่หญิงชวี่ ทุกท่าน ข้าขอตัวก่อน”
กล่าวจบ หลินจื่ออี้ก็แทบจะหอบเหวยเหอรุ่ยหนีออกไปจากตึกเจินเป่าเก๋อ
นางนึกขุ่นใจ วันนี้ตนออกจากบ้านคงไม่ได้ดูปฏิทินเป็นแน่ มิฉะนั้นจะขายหน้าใหญ่โตถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
ในใจก็อดขุ่นเคืองเหวยเหอรุ่ยที่พูดจาไม่คิดหน้าคิดหลังไม่ได้
สวี่ชิงชื่อมองเหวยเหอรุ่ยที่ถูกลากออกไป แล้วเชิดคางน้อย ๆ อย่างได้ใจ ราวกับไก่น้อยที่เพิ่งเอาชนะศึกมา
ฮึ อยากเอาเรื่องบิดามาแข่งกับเขาหรือ ฝันไปเถอะ!
ทว่าเขายังดีใจได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่เหล่าฮูหยินรอบข้างพยายามกลั้นไว้ไม่อยู่ พร้อมเสียงวิพากษ์วิจารณ์แว่วมาเป็นระยะ