บทที่ 46
สวี่ชิงชื่อได้ยินเสียงชวนรำคาญนั้นก็รู้ทันทีว่าเป็นเหวยเหอรุ่ย ในใจจึงสบถว่า ช่างอัปมงคลเสียจริง
“สวี่ชิงชื่อ เหตุใดเจ้าไม่ตอบข้าเล่า หรือว่าเจ้าก็เสียใจที่เก็บผู้หญิงเช่นนั้นกลับไปเป็นแม่?” เหวยเหอรุ่ยมองสวี่ชิงชื่ออย่างได้ใจ
“เจ้าไปรู้อะไร?” สวี่ชิงชื่อแค่นเสียงเบา ๆ เขาไม่เสียใจสักนิด เปลี่ยนแม่คนใหม่ทั้งที จะมีใครหากุญแจปริศนาหลู่ปานมาให้เขามากมาย แถมยังมีท่านตาที่หยิบธนบัตรห้าพันตำลึงให้เขาได้อย่างง่ายดายอีกหรือ?
พอคิดถึงตรงนี้ สวี่ชิงชื่อก็นึกถึงฮูหยินตระกูลเหวย ผู้ที่ปกติขี้เหนียวอย่างยิ่ง
“โอ้ วันนี้เหวยเหอรุ่ยมีเงินมาที่ตึกเจินเป่าเก๋อได้อย่างไรเล่า? วันนี้แม่เจ้าใจดีเป็นพิเศษหรือ ถึงให้เงินเจ้า? หรือว่าเจ้าแอบขโมยเงินจากบ้านออกมา?” สวี่ชิงชื่อพูดพลางกวาดตามองเหวยเหอรุ่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า
“สวี่ชิงชื่อ เจ้าได้ใจอะไรนักหนา? ต่อให้แม่ข้าให้เงินข้าน้อย อย่างไรนางก็เป็นแม่แท้ ๆ ของข้า ไหนเลยจะเหมือนคนบางคนที่คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่แท้ ๆ ของตัวเองหน้าตาเป็นอย่างไร น่าเสียดายจริง ไม่มีใครให้เงินค่าขนมสักคน” เหวยเหอรุ่ยพูดพลางส่ายหน้าเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย
“ข้าไม่มีแม่แท้ก็จริง แต่ข้ามีมารดาเลี้ยง มารดาเลี้ยงข้าไม่มีสิ่งอื่นมากนัก มีแต่เงินทองที่มีเหลือเฟือ เงินที่นางให้ข้าครั้งเดียว ยังมากกว่าเงินที่แม่เจ้าให้เจ้าทั้งเดือนเสียอีก” พูดถึงตรงนี้ สวี่ชิงชื่อก็คิดว่าในเมื่อหลี่เทียนโหย่วใจกว้างถึงเพียงนั้น หลี่จือเหวยก็คงไม่ขี้เหนียวเช่นกัน