ตอนที่ห้าสิบสอง
“อะไรนะ ท่านพ่อไม่ทราบหรือ?” หลี่จือเหวยรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก แย่แล้ว ดูเหมือนนางจะหวังดีแต่กลับทำเรื่องเสียแล้ว
“หืม? ข้าจะให้โจวถงไปสืบดู” หลี่เทียนโหย่วขมวดคิ้ว เรื่องนี้เขาจะไม่รู้ไม่ได้
“ท่านพ่อ อย่าเลยเจ้าค่ะ เป็นเพียงคำพูดเล่นของเด็ก ๆ จะถือเป็นจริงได้อย่างไร” หลี่จือเหวยหน้าแดง เอ่ยพลางดึงมือบิดาอย่างกระดากอาย
“เฮ้อ! ก็ได้ ไม่สืบแล้ว” หลี่เทียนโหย่วมองท่าทางของบุตรสาวแล้วถอนหายใจ คิดในใจว่า บุตรสาวเติบใหญ่แล้ว ย่อมรั้งไว้ในเรือนไม่ได้จริง ๆ
“ในเมื่อเจ้าจะแต่งให้อ๋องอาน พวกเราก็ควรเตรียมสินเดิมไว้บ้าง จะปล่อยให้ผู้อื่นดูแคลนไม่ได้” หลี่เทียนโหย่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยกับหลี่จือเหวยอีกครั้ง
“ท่านพ่อ ตอนนี้ทุกคนรู้กันหมดแล้วว่าสินเดิมของลูกบริจาคให้ราชสำนักไปแล้ว ไม่ต้องลำบากเตรียมใหม่ก็ได้กระมังเจ้าคะ?” หลี่จือเหวยไม่อยากให้บิดาสิ้นเปลือง จึงรีบเอ่ย
“จะเรียกว่าลำบากได้อย่างไร? ข้าหลี่เทียนโหย่วจะแต่งบุตรสาวทั้งที จะปล่อยให้บุตรสาวต้องคับข้องใจได้อย่างไร เจ้าวางใจเถิด ท่านพ่อไม่เพียงจะเตรียมสินเดิมกองโตให้เจ้า ยังจะเตรียมให้มากกว่าครั้งก่อนเสียอีก!” หลี่เทียนโหย่วกล่าวอย่างจริงจัง
แม้สินเดิมครั้งก่อนจะเตรียมไว้นานหลายปี แต่ทรัพย์สินของตระกูลหลี่นั้นมั่งคั่งเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้
มีทั้งทรัพย์สินที่เปิดเผยได้ และแน่นอนว่ายังมีบางส่วนที่ไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะ
เดิมทีหลี่เทียนโหย่วตั้งใจจะค่อย ๆ มอบของเหล่านั้นให้บุตรสาว
ใครจะคิดว่า ยังไม่ทันได้มอบ บุตรสาวก็เกิดเรื่องเสียก่อน