ตอนที่ 41
เลิ่งเจินได้ยินเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นนั่ง ใจพลันกระตุกวูบ ความง่วงงุนมลายหายไปสิ้น
“ท่านพ่อเกิดเรื่องอันใดขึ้น? ยังไม่รีบให้เขาเข้ามารายงานอีก!” นางถามเสียงเข้ม ทว่ามีความสั่นไหวเล็กน้อยที่ยากจะสังเกต
ต้องรู้ว่าในวังหลวงอันลึกล้ำแห่งนี้ นอกจากความโปรดปรานของฮ่องเต้แล้ว เลิ่งเฉาจงผู้เป็นบิดาก็คือที่พึ่งพิงใหญ่ที่สุดของนาง ดังนั้นบิดาจะเกิดเรื่องมิได้เป็นอันขาด
ซิ่วจูรีบออกไปเรียกหนูไฉน้อยเข้ามา
“ท่านพ่อของข้าเกิดเรื่องอันใดขึ้น?” เลิ่งเจินมองหนูไฉน้อยแล้วรีบเอ่ยถาม
หนูไฉน้อยรีบคำนับเลิ่งกุ้ยเฟย ก่อนจะรายงานอย่างหอบหายใจ “กราบทูลเหนียงเหนียง บ่าวเพิ่งได้ยินมาว่า ในที่ประชุมขุนนางฮ่องเต้ทรงกริ้วอย่างหนัก มีรับสั่ง...มีรับสั่งให้จับมหาเสนาบดีขังไว้ในคุกหลวงพ่ะย่ะค่ะ!”
“อะไรนะ?!” เลิ่งเจินได้ยินดังนั้นก็พลันสะบัดผ้าห่มผืนงามออก เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา “เจ้าพูดจริงหรือ? เหตุใดฮ่องเต้จึงทรงจับท่านพ่อเข้าคุกหลวงกะทันหัน? ท่านพ่อกระทำความผิดอันใด?”
เลิ่งเจินไม่อาจเชื่อได้ชั่วขณะ บิดามีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนัก ปกติฮ่องเต้ยังทรงให้เกียรติเขาถึงสามส่วน ตกลงเป็นเพราะเหตุใด ฮ่องเต้จึงไม่ทรงคำนึงถึงความสัมพันธ์เก่าแก่ กลับจับเขาเข้าคุกหลวงโดยตรง
“บ่าว...บ่าวไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด พอบ่าวรู้เรื่องนี้ก็รีบมารายงานเหนียงเหนียงทันทีพ่ะย่ะค่ะ” หนูไฉน้อยตกใจจนก้มหน้าต่ำกว่าเดิม
“รีบไปสืบมา! ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่! ไปเดี๋ยวนี้!” เลิ่งเจินแทบจะกรีดร้องออกคำสั่ง ตำหนักซิ่วเจินพลันตกอยู่ในความโกลาหล
หัวใจของเลิ่งเจินจมวูบ บิดาจะเกิดเรื่องในเวลานี้มิได้เป็นอันขาด