บทที่สี่สิบ
สาวใช้ตัวน้อยผู้นั้นชื่อชุนเถา นางเป็นสาวใช้ในเรือนของเลิ่งฉี ย่อมตกเป็นสตรีของเลิ่งฉีไปแล้วเช่นกัน
เลิ่งฉีเคยพาสตรีกลับมามากมาย
ทว่าสุดท้าย คนที่ได้อยู่ต่อก็ยังมีเพียงนางเท่านั้น
สตรีเหล่านั้น เมื่อคุณชายของนางหมดความแปลกใหม่แล้ว ล้วนถูกโยนออกไปทั้งสิ้น
ชุนเถาคิดว่าตนเองต่างหากที่พิเศษที่สุด
ดังนั้นทุกครั้งที่เลิ่งฉีพาสตรีกลับมา ชุนเถาจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษในการเกลี้ยกล่อมพวกนาง
เพื่อเอาใจเลิ่งฉี
อย่างไรเสีย สตรีเหล่านี้สุดท้ายก็จะถือเงินจากไปอยู่ดี
ชุนเถาไม่เคยคิดเลยว่าหลี่จือเหวยจะเป็นข้อยกเว้น
“แม่นาง ข้าขอเตือนให้เจ้ารู้จักสถานการณ์เสียหน่อย ปรนนิบัติคุณชายของข้าให้ดี เจ้าจะได้ไม่ต้องทนทุกข์มากนัก แล้วตอนจากไปก็จะได้เงินติดตัวไปมากขึ้นด้วย” ชุนเถามองหลี่จือเหวย พลางกล่าวเตือนด้วยสีหน้าเย็นชา
“ปล่อยข้าไปเถิด ข้าเป็นชายาอ๋องอานจริง ๆ” หลี่จือเหวยวิงวอนชุนเถา
“พอเถิด เจ้าพูดคำนี้มากี่ครั้งแล้ว? หากเจ้าเป็นชายาอ๋องอานจริง เหตุใดข้าถึงไม่เห็นอ๋องอานมาหาเจ้าเล่า?” ชุนเถามองนางอย่างดูแคลน ในใจคิดว่าสตรีผู้นี้ช่างเพ้อฝันยิ่งกว่าคนก่อน ๆ เสียอีก ในเมืองหลวงนี้ คุณหนูตระกูลใหญ่คนใดบ้างที่คุณชายของนางไม่รู้จัก?
จะเป็นไปได้อย่างไรที่คุณชายจะพาชายาอ๋องอานกลับมาที่จวน
ในเมืองหลวงนี้ มีสตรีมากมายเท่าใดที่ฝันอยากแต่งให้อ๋องอาน สตรีผู้นี้ก็คงเป็นหนึ่งในนั้นกระมัง
ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายของนางยังบอกแล้วว่า นางก็เป็นเพียงธิดาตระกูลพ่อค้าเท่านั้น
“แม่นาง ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด หากไม่เชื่อ เจ้าลองไปที่ตำหนักอ๋องอานดูก็ได้ ถึงตอนนั้นพวกเขาจะต้องส่งของกำนัลขอบคุณอันงามล้ำมาให้เจ้าแน่” หลี่จือเหวยไม่อยากอยู่ที่นี่ ท่านชายฉีอะไรนั่น ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี