บทที่เจ็ดสิบสี่
“อะไรนะ?” หลินจื่ออี้สงสัยว่าตนฟังผิดไป
ซื่อจื่อฟีแห่งอ๋องเจิ้นหนานหรือ?
ตระกูลเดิมของพวกเศรษฐีใหม่พวกนั้นน่ะหรือ?
พวกเขาเอาความกล้ามาจากไหน ถึงกับกล้าลงมือสังหารองค์หญิงอ๋องแห่งอ๋องอาน?
นางถึงกับเคยคิดไปถึงองค์กษัตริย์ธิดา แต่ตอนนี้กลับมีคนมาบอกนางว่าเป็นเพียงตระกูลเศรษฐีใหม่เล็ก ๆ งั้นหรือ?
“ไม่ใช่แล้ว เจ้ายอมให้พวกเขาทุบตีเจ้าเช่นนั้นหรือ?” หลินจื่ออี้โกรธจนแทบระเบิด
“ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดอะไรมาก อย่างไรเสีย พวกเขากำลังจะลงมือกับเด็ก ๆ หลายคน” หลี่จือเหวยนึกถึงสถานการณ์อันตรายในตอนนั้น
จึงไม่ได้คิดอะไรมากมาย
“โธ่ น้องสาวเอ๋ย บอกพี่มาสิว่าพี่ควรจะพูดกับเจ้าอย่างไรดี?” หลินจื่ออี้โกรธจนเดินวนไปวนมา
หลินจื่ออี้ไม่เคยวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นโดยง่าย แต่คราวนี้นางอดไม่ไหวจริง ๆ
“พี่หลิน ขอบคุณที่มาเยี่ยมข้า” หลี่จือเหวยมองหลินจื่ออี้ที่กำลังโมโห แต่กลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจยิ่งนัก
“ดูเจ้าเถิด เป็นเช่นนี้แล้ว อีกสองวันจะไปร่วมงานเลี้ยงได้อย่างไร?” เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินจื่ออี้ก็เริ่มกลัดกลุ้ม
“ถึงตอนนั้น บางทีอาจจะดีขึ้นก็ได้?” หลี่จือเหวยปลอบใจตนเอง
อย่างไรเสีย ฮ่องเต้มีรับสั่งเรียก นางก็ไม่อาจไม่ไปได้
อีกอย่าง บาดเจ็บเช่นนี้ นางก็ไม่ได้จงใจให้ตนเองบาดเจ็บเสียหน่อย
ให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรบาดแผลของนางเสียก่อนว่า ‘หนักหนา’ เพียงใด จะได้ลงโทษพวกที่รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าได้อย่างเหมาะสม
“เฮ้อ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่างานเลี้ยงนั้นจะเป็นอย่างไร สามีข้ายุ่งเสียจนหลายวันนี้ข้าไม่เห็นแม้แต่เงา อยากถามข่าวคราวจากเขาก็ไม่มีโอกาสได้เอ่ยปาก” เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินจื่ออี้ก็อดหงุดหงิดไม่ได้