บทที่หกสิบเก้า
องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งเฮือก ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าอ๋องอานทันที ในใจหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
“ท่านอ๋องอาน ใต้เท้าสกุลเซี่ย กระหม่อมถูกใส่ร้าย เรื่องนี้ต้องมีคนกุเรื่องขึ้นมาแน่นอน” อ๋องเจิ้นหนานกล่าวโดยไม่ต้องไตร่ตรอง
องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานคิดว่า หากความผิดนี้ตกมาถึงนางจริง อย่าว่าแต่สามีจะกลับมาอย่างปลอดภัยได้หรือไม่เลย แม้แต่ตำหนักอ๋องเจิ้นหนานก็คงใกล้ถึงคราวล่มสลายแล้ว
ผลลัพธ์เช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่สตรีในเรือนอย่างนางจะรับไหว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ตอนนี้ยังมีตระกูลเซี่ยกับบ้านย่งหนิงโหวเข้ามาเกี่ยวข้องอีก แรงโทสะนี้มิใช่สิ่งที่ตำหนักอ๋องเจิ้นหนานจะรับมือไหว
“เข้าใจผิดหรือ เปิ่นหวังเห็นกับตาเมื่อครู่ว่าเจ้าเจรจากับพวกเขาอย่างสนิทสนมมิใช่หรือ พวกเขาสารภาพหมดแล้วว่าเป็นคนของตำหนักอ๋องเจิ้นหนานของเจ้า” น้ำเสียงของสวี่เฮ้อหมิงต่ำลึก ทว่ากลับทำให้องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานรู้สึกราวกับกำลังเผชิญภูตผีจากขุมนรก
“ท่านอ๋องอาน กระหม่อมไม่คุ้นเคยกับพวกเขา!” องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานรู้อยู่แล้วว่า เมื่อเห็นคนตระกูลหลอปรากฏตัว ย่อมไม่มีเรื่องดี
“กระหม่อมไม่ทราบว่าพวกเขาทำสิ่งใดกับท่าน กับซื่อจื่อน้อยและคุณชายทั้งหลาย แต่กระหม่อมกล้าสาบานด้วยชีวิตสามีว่า กระหม่อมไม่เคยสั่งให้ผู้ใดลอบทำร้ายซื่อจื่อแห่งตำหนักอ๋องอาน ซื่อจื่อแห่งบ้านย่งหนิงโหว และคุณชายใหญ่สกุลเซี่ย ขอใต้เท้าโปรดตรวจสอบให้กระจ่างด้วย” องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานคิดวนเวียนอยู่ในใจ นางไม่คิดเลยว่าคนตระกูลหลอจะกล้าลอบทำร้ายคนจากตำหนักอ๋องอาน บ้านย่งหนิงโหว และตระกูลเซี่ย