บทที่หกสิบเจ็ด
“ท่านแม่?” หลอจิ้งอานเห็นมารดาเหม่อลอยไม่รู้คิดสิ่งใด จึงกระตุกแขนเสื้อฮูหยินหลออย่างไม่พอใจอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
เขาไม่รู้ว่าท่านแม่เป็นอะไรไป แต่ก่อนคนที่ล่วงเกินเขา ท่านแม่จัดการได้ดีมิใช่หรือ?
วันนี้คนไร้ตาสามคนนั้นกลับทำให้ท่านแม่ของเขาหวาดกลัวจนไม่กล้าทำอะไรหรือ?
ฮูหยินหลอจะกล้าเดินเข้าไปได้อย่างไร?
องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานวางท่าหยิ่งยโส นางอยู่ต่อหน้าท่านแล้วไม่กล้าเอ่ยปากสักคำ
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่ล่วงเกินอ๋องอานนั้น นางก็ยากจะเอ่ยออกมาจริง ๆ
หากบุตรสาวกับบุตรเขยอยู่ด้วย นางยังพอหน้าด้านเข้าไปขอร้องได้
แต่เมื่อญาติผู้ใหญ่ฝ่ายสามีอยู่ตรงนั้น ฮูหยินหลอก็ไม่กล้า
ทว่าฮูหยินหลอไม่อยากเดินเข้าไป ไม่ได้หมายความว่าหลอจิ้งอานจะไม่อยาก
เห็นมารดาเอาแต่หลบอยู่ข้าง ๆ หลอจิ้งอานจึงไม่สนใจอะไรอีก
“พี่สาว พี่เขย พวกท่านต้องช่วยข้าตัดสินความเป็นธรรมให้ข้านะ!” หลอจิ้งอานร่างอ้วนท้วนวิ่งเข้าไปหาโจวเฟิงหัวกับฮูหยินหลอ พลางกล่าวอย่างคับแค้น
“ตัวอะไรโผล่มา?” องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานมองเจ้าหนูน้อยอ้วนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น แล้วขมวดคิ้วกล่าว
“คุณย่า นี่คือน้องชายจากบ้านเดิมของข้าเพคะ” ฮูหยินหลอชะงักไป ก่อนรีบอธิบาย
องค์หญิงอ๋องแห่งตำหนักอ๋องเจิ้นหนานได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ ทว่าสีหน้ารังเกียจในดวงตากลับไม่คิดปิดบังทั้งสองคนแม้แต่น้อย
“ข้านึกว่าใคร ที่แท้ก็น้องเขยของข้านี่เอง” โจวเฟิงหัวกล่าวจบก็สะอึกออกมา
“จิ้งอาน เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” หลังจากฮูหยินหลอดีใจที่ได้พบเขาแล้ว ก็ขมวดคิ้วถาม เพราะเมื่อครู่น้องชายของตนเพิ่งขอให้นางช่วยตัดสินความเป็นธรรม