บทที่ 66
“บุตรจะไปที่ว่าการเดี๋ยวนี้ เรื่องจือเหวยต้องฝากท่านแม่ช่วยดูแลด้วย” สวี่เฮ้อหมิงไม่มีเวลาพำนักอยู่ในตำหนักนานนักจริง ๆ
หากมิใช่เพราะเป็นห่วงหลี่จือเหวย เขาคงไปที่ว่าการตั้งนานแล้ว
“เจ้าไปอย่างวางใจเถิด ในตำหนักยังมีหญิงชราอย่างข้าอยู่ทั้งคน” พระอัยยิกาพยักหน้า
“ท่านพ่อ บุตรอยากไปกับท่านด้วย”
เห็นว่าสวี่เฮ้อหมิงกำลังจะจากไป สวี่ชิงชื่อจึงยื่นมือคว้ามือของเขาไว้ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ท่านลุงสวี่ พวกเราก็อยากไปด้วยขอรับ” เชี่ยเหยียนจือกับเจียงอวี่กล่าวขึ้นพร้อมกัน
หลี่จือเหวยได้รับบาดเจ็บเพราะพวกเขา พวกเขาจึงอยากไปทวงความยุติธรรมให้นาง
“พวกเจ้าไปทำอะไร? อยู่ในตำหนักนี่แหละ” สวี่เฮ้อหมิงขมวดคิ้ว เด็ก ๆ หลายคนไปด้วยก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ มิสู้ให้อยู่ในตำหนักเสียดีกว่า
“ท่านพ่อ คนชั่วพวกนั้นเป็นเพราะบุตรเชิญมา มารดาเลี้ยงได้รับเคราะห์โดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ บุตรควรจับตัวคนชั่วออกมาแก้แค้นแทนมารดาเลี้ยง” สวี่ชิงชื่อกำมือเล็ก ๆ แน่น กล่าวด้วยสีหน้าโกรธเคือง
“เด็ก ๆ ในตำหนักอ๋องอานของเราไม่มีคนขี้ขลาด ให้พวกเขาไปเถิด” พระอัยยิกากล่าวอย่างปลาบปลื้ม
พระอัยยิกาทรงยินดีที่สวี่ชิงชื่อเติบโตขึ้น อีกทั้งยังทรงเห็นว่าเมื่อมีสวี่เฮ้อหมิงอยู่ คนพวกนั้นย่อมไม่กล้าทำอะไรหลานชายของตนแน่
คฤหาสน์นอกเมือง
นายิกาย่งหนิงโหวฮูหยินจินมองเจียงหานไห่อย่างเดือดดาล ก่อนซักถามว่า “เจ้าพูดอีกครั้งซิ!”
ฮูหยินจินคิดว่าเจียงหานไห่คงเสียสติไปแล้ว ถึงได้ส่งบุตรชายคนโปรดของนางไปสำนักหรูซาน