บทที่ 71
สวี่เฮ้อหมิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่คิดว่าหลี่จือเหวยจะจากไปเร็วถึงเพียงนี้
ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ถึงขั้นคิดว่าพ่อตาช่างไร้น้ำใจเหลือเกิน
นี่ช่างเป็นข่าวร้ายจริง ๆ
“เฮ้อหมิง เจ้าว่าอย่างไร อีกครู่เจ้าก็นำของไปที่ตระกูลหลี่ แล้วพูดคุยกับญาติฝ่ายภรรยาให้ดีเถิด” พระอัยยิกามองบุตรชาย พลางเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวัง
“ท่านพ่อเอ๋ย ท่านพ่อตาคงไม่พอใจแน่ ท่านต้องปลอบใจเขาให้ดีนะขอรับ!” สวี่ชิงชื่อมองสวี่เฮ้อหมิงด้วยท่าทางราวผู้ใหญ่ตัวน้อย
“ไม่รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่!” สวี่เฮ้อหมิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
แม้สิ่งที่บุตรชายพูดจะเป็นความจริง แต่พอได้ยินแล้วกลับรู้สึกแปลกพิกลยิ่งนัก
แต่หลี่เทียนโหย่วคงโกรธจริง ๆ มิฉะนั้นคงไม่รอให้เขากลับมา แล้วรีบพาคนไปเสียก่อน
นึกถึงคราก่อนที่เลิ่งฉีลักพาหลี่จือเหวยไป ครานี้หลี่จือเหวยยังได้รับบาดเจ็บเพราะสวี่ชิงชื่ออีก
ท่านพ่อตาจะตำหนิเขาก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว
บ้านย่งหนิงโหว
“เจียงหานไห่!” ฮูหยินจินมองบุตรชายที่มีบาดแผลเต็มตัว โกรธจนแทบระเบิด นี่หรือที่เจียงหานไห่บอกว่าบุตรชายจะไม่เป็นไร?
สายตาที่ฮูหยินจินมองเจียงหานไห่ราวกับอยากฟันเขาให้ขาดเป็นสองท่อน
ถึงกับทำให้บุตรชายของนางต้องรับทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้
“ฮูหยิน โปรดระงับโทสะ โปรดระงับโทสะ บาดแผลของอวี่เอ๋อร์ดูน่ากลัวเท่านั้น ที่จริงล้วนเป็นแผลภายนอก เป็นแผลภายนอกทั้งนั้น!” เจียงหานไห่มองฮูหยินจิน พลางขอขมาไม่หยุด
ระหว่างขอขมา เขาก็แอบชำเลืองมองท้องของฮูหยินจินอย่างเงียบ ๆ