บทที่ 72
“เฮ้อ!” เซี่ยจินเฉิงรีบเก็บธนบัตรเข้าอกเสื้อ ในใจเบิกบานยิ่งนัก ลอบคิดว่า ที่แท้เจ้าเด็กตัวแสบได้รับบาดเจ็บ ตนเองก็ยังมีวาสนาได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ด้วยหรือ
รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง หากรู้แต่แรก ก็น่าจะส่งเจ้าเด็กตัวแสบไปสำนักหรูซานให้เร็วกว่านี้
นึกถึงท่าทางเศร้าสร้อยของนางเยาว์เมื่อครู่ เซี่ยจินเฉิงก็คิดว่า ประเดี๋ยวจะต้องไปตึกเจินเป่าเก๋อเลือกเครื่องประดับงาม ๆ ให้ฮูหยินสักชิ้น แล้วค่อยกลับมาปลอบนางให้ดี
เซี่ยจินเฉิงจมอยู่ในความคิดของตน
ผู้เฒ่าเซี่ยไม่พอใจขึ้นมา
“ฮึ รับเงินของข้าไปแล้ว อย่ามัวแต่คิดจะไปง้อเมีย เงินนี้ให้เอาไปส่งหลานรักของข้าเข้าเรียนต่างหาก” ผู้เฒ่าเซี่ยกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ท่านพ่อกล่าวถูกต้องแล้ว!” เซี่ยจินเฉิงรับคำอย่างฉะฉาน อย่างไรเสียบิดาก็เป็นผู้จ่ายเงิน ตามคำกล่าวที่ว่าห่านบินผ่านยังต้องถอนขน เขาก็พอจะประหยัดเงินไว้ซื้อปิ่นทองให้ฮูหยินได้
อีกด้านหนึ่ง
“หลานรักของข้าคราวนี้ต้องทนทุกข์ไม่น้อย เซี่ยจินเฉิงเจ้าเด็กตัวแสบนั่น ยิ่งโตยิ่งไม่ได้เรื่อง เลือกสำนักบ้าอะไรให้หลานข้ากัน” คุณหญิงเซี่ยกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ
นางเยาว์ก้มหน้า นางรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก แต่ก็ไม่สะดวกจะตำหนิสามีต่อหน้าคุณย่า
“ของพวกนี้เจ้าเก็บไว้เถิด อย่าให้เด็กต้องขาดแคลน” คุณหญิงเซี่ยยื่นกล่องจากมือสาวใช้ที่อยู่ข้างกายให้นางเยาว์
“คุณย่า...” นางเยาว์รู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง
นางเยาว์เปิดดู พบว่าข้างในมีชุดเครื่องประดับศีรษะชั้นดีหนึ่งชุด ธนบัตรปึกหนึ่ง และด้านล่างดูเหมือนจะมีโฉนดที่ดินด้วย
น้ำตาของนางเยาว์ติดค้างอยู่ในดวงตา ไม่อาจไหลขึ้นหรือร่วงลง