บทที่ 87
จูจิ้งเฉินมิได้เอ่ยอะไร จะเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือไม่ เขาเองก็ยังตอบไม่ได้ในชั่วขณะ
ถึงกระนั้น เมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยก็ถูกหว่านลงในใจแล้ว
ภายนอกจูจิ้งเฉินดูสงบนิ่ง ไร้คลื่นลม มิได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย ทว่าภายในใจกลับเหมือนโถน้ำส้มสายชูถูกคว่ำ
สวี่เฮ้อหมิง เจ้าช่างกล้านัก! ข้าเห็นเจ้าเป็นคนสนิท แต่เจ้ากลับคิดจะแย่งสตรีของข้า!
แม้ข้าจะมีสตรีมากมาย แต่นั่นก็มิใช่เหตุผลที่เจ้าจะไปลอบคบชู้กับใคร!
คิดถึงตรงนี้ จูจิ้งเฉินก็รู้สึกอึดอัดใจ ไม่รู้ว่าสตรีที่ถูกสวี่เฮ้อหมิงเกี้ยวพาไปนั้นเป็นผู้ใด
เซียนเฟย? เหลียงเฟย? ชูเฟย? หรือเทพีแห่งคุณธรรม?
หรือหวงเจ้าหลาน? เซียพิ่น?
ยิ่งคิด คิ้วของจูจิ้งเฉินก็ยิ่งขมวดแน่น
ทั่วทั้งตำหนักใน นอกจากฮองเฮาแล้ว เขานึกไล่ไปทีละคน แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าแท้จริงแล้วผู้ใดกันที่กล้ามีสัมพันธ์กับบุรุษอื่น
สิ่งที่ทำให้เขางุนงงที่สุดคือ ทุกวันเขามอบงานให้สวี่เฮ้อหมิงไม่น้อย อีกฝ่ายไปหาเวลาที่ไหนมาเกี้ยวพาพระสนมของเขา?
เหตุใดเขาจึงไม่เคยสังเกตเห็นเลย?
“หลิวซี ปกติสวี่เฮ้อหมิงไปมาหาสู่สนิทสนมกับผู้ใดมากที่สุด?” จูจิ้งเฉินคิดไม่ออก จึงรีบถามไห่กงกงที่อยู่ข้างกาย
ไห่กงกงได้ยินดังนั้นก็พลันเกร็งขึ้นมา
ฮ่องเต้สงสัยข้าแล้วหรือ?
เมื่อรับรู้ถึงสายตาสำรวจของจูจิ้งเฉิน ไห่กงกงก็ครุ่นคิดอย่างละเอียด
ปกติอ๋องอานรับหน้าที่จัดการงานใหญ่เล็กแทนฮ่องเต้มากมาย ทั้งยังยุ่งอยู่เสมอ บางครั้งสามวันไม่กลับตำหนักอ๋องอานก็เคยมี