ตอนที่ 88
“หุบปาก!” หลิวรูเหยินถูกเสียงร้องไห้ของสวี่ชิงชื่อรบกวนจนหงุดหงิดอย่างยิ่ง
สิ่งที่นางเกลียดที่สุดก็คือเสียงเด็กร้องไห้
ยิ่งไปกว่านั้น ในวังหลังแห่งนี้ หากดึงดูดคนอื่นเข้ามา นางก็ไม่รู้ว่าจะต้องเพิ่มปัญหาอีกมากเพียงใด
สวี่ชิงชื่อไม่สนใจหลิวรูเหยิน เขารู้สึกน้อยใจ แล้วเหตุใดจะร้องไห้ไม่ได้?
เมื่อก่อนตอนอยู่ในจวนอ๋อง หากเขาอยากร้องไห้ ก็ไม่มีใครห้ามได้
“ยังไม่รีบอุดปากเจ้าหนูนี่อีกหรือ?” หลิวรูเหยินถลึงตาใส่ม่ออวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่พอใจ
หลี่จือเหวยคิดจะก้าวเข้าไป ทว่าคุกกาที่อยู่ข้างกายกลับไม่สนใจนาง รีบคว้าข้อมือหลี่จือเหวยไว้
“หลิวหว่าน อย่าลืมฐานะของเจ้า เจ้าเป็นพระสนมของฮ่องเต้ เจ้าไม่มีทางเป็นไปได้กับอ๋องอานตั้งแต่แรก แล้วจะยึดติดไม่เลิกราและกลั่นแกล้งเด็กคนหนึ่งไปเพื่ออะไร?” หลี่จือเหวยเป็นห่วงว่าคนเหล่านี้จะทำให้สวี่ชิงชื่อบาดเจ็บ จึงจำต้องเผชิญหน้ากับหลิวรูเหยินโดยตรง
นางคิดในใจว่า บุรุษหน้าตาดีเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกัน ช่างดึงดูดผึ้งภมรเสียจริง
ก่อนหน้านี้หลินจี้ถงก็มีรูปโฉมอยู่บ้าง จึงทำให้โจวอวี่ถางลุ่มหลงเขา ถึงขั้นทำร้ายตระกูลหลี่ทั้งตระกูล
บัดนี้สวี่เฮ้อหมิงยิ่งแล้วใหญ่ เพราะหน้าตาหล่อเหลา จึงทำให้เหล่าพระสนมในวังหลวงคลั่งไคล้กันหมด
แต่คนผู้นี้กลับไม่รู้ตัว ยังจะแสดงท่าทีเย้ายวนถึงเพียงนั้นอีก
คิดถึงตรงนี้ หลี่จือเหวยก็ถอนใจในใจ ไม่แปลกที่พระอัครชายาลิวจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน นั่นไม่ใช่เพราะถูกสวี่เฮ้อหมิงกระตุ้นจนเป็นเช่นนี้หรอกหรือ?
วังหลังใหญ่โตถึงเพียงนั้น มีบุรุษอยู่เพียงคนเดียวคือฮ่องเต้ ข้าวมากแต่เนื้อน้อย