ตอนที่ 83
“ฮ่องเต้ จะให้คนไปช่วยคุณหนูหลี่ออกมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ไห่กงกงมองจูจิ้งเฉินที่เงียบมาตลอด แล้วเอ่ยถามเสียงเบา
“คุณหนูหลี่ตกอยู่ในอันตรายหรือไม่” จูจิ้งเฉินหันไปถามมือสังหารลับ
“กราบทูลฮ่องเต้ คนผู้นั้นเพียงขังคุณหนูหลี่ไว้ในตำหนักเย็น มิได้ทำอันใดนางพ่ะย่ะค่ะ” มือสังหารลับตอบอย่างจริงจัง
“เช่นนั้นก็รอต่อไป” จูจิ้งเฉินอยากรู้ยิ่งนักว่าเป็นผู้ใดกันแน่ ถึงได้กล้าลักพาตัวคนไปต่อหน้าต่อตาเขา
หากไม่กระชากตัวผู้อยู่เบื้องหลังออกมา วันนี้คนผู้นั้นลักพาหลี่จือเหวยไปได้ วันหน้าไม่ใช่ว่าจะจัดการเขาได้โดยไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อยหรือ
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของจูจิ้งเฉินก็ยิ่งมืดครึ้มลง
“ส่งคนไปคุ้มครองคุณหนูหลี่ให้ดี อย่าเปิดโอกาสให้ศัตรูทำร้ายนาง” จูจิ้งเฉินยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง จึงกำชับเพิ่มเติม
“ฮ่องเต้ อ๋องอานเกรงว่าจะไม่เห็นด้วย...” ไห่กงกงคิดว่าอ๋องอานคงไม่ยอมให้หลี่จือเหวยตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่
“อย่าเพิ่งบอกเขา” จูจิ้งเฉินตวัดสายตามองไห่กงกงกับมือสังหารลับด้านล่าง ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
ภายในตำหนักเย็น
หลิวรูเหยินเห็นม่ออวี่รีบร้อนกลับมา ก็ขมวดคิ้ว
“มีเรื่องอันใด ถึงได้ลนลานเช่นนี้”
“นายหญิง หนูไฉน้อยที่บ่าวส่งไปส่งข่าวถูกจับได้แล้วเจ้าค่ะ” ม่ออวี่เอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“เจ้าทำงานอย่างไร เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จหรือ” หลิวรูเหยินตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว พลางตบหน้าม่ออวี่ฉาดหนึ่ง
“นายหญิงโปรดอภัย!” ม่ออวี่รีบคุกเข่ารับผิด แม้ในใจจะน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอความเมตตา เพราะด้วยนิสัยของหลิวรูเหยิน ยิ่งนางร้องขอ อีกฝ่ายก็ยิ่งโกรธ