“ตีก็ตีแล้ว!”
ฟางจื้อกังย่ามใจนัก
เขาดูออกตั้งแต่เนิ่นแล้วว่า พ่อแม่ของเฉาซินโหรวเห็นแก่เงินไม่เห็นแก่คน ตั้งแต่ตนกลับมาไม่กี่วัน ก็เปลี่ยนวิธีหาเงินไปวัน ๆ ต่อให้ตนตีเฉาซินโหรวก็แค่ให้เงินนิดหน่อยก็จบ
“แกก็น่ารังเกียจพอกับพ่อแม่แกนั่นแหละ”
“แก!”
เฉาซินโหรวกุมแก้มที่ร้อนผ่าว ร้องไห้เป็นหมาขี้แพ้
“ฉันน่ารังเกียจตรงไหน”
ฟางจื้อกังไม่พูด ใบหน้ากลับดำทะมึนน่ากลัว
เมื่อบ่ายวานเขาเดินเตร่ในหมู่บ้าน ได้ยินพวกปากร้ายนั่งซุบซิบ ว่าเฉาซินโหรวกับคู่หมั้นคนก่อนยังไม่ทันหมั้นก็ไปมีอะไรกันแล้ว ในฐานะผู้ชาย ได้ยินเรื่องฉาวของภรรยากับหูตนเอง จะให้เขาไม่โกรธได้อย่างไร
โทสะเต็มอกระบายออกกับเฉาซินโหรวได้อย่างเดียว
จะโทษก็โทษนางที่เสียพรหมจรรย์ก่อนแต่งงาน แถมยังแสร้งเป็นสาวบริสุทธิ์มาหลอกตน
“แกควรถูกตี!”
แล้วก็ฟาดอีกฉาดหนักใส่เฉาซินโหรว
คราวนี้สองแก้มได้สมมาตรกันแล้ว
เฉาซินโหรวทนไม่ไหว กุมแก้ม ร้องไห้โฮวิ่งพรวดออกจากห้อง ไปฟ้องพ่อแม่ของตน
“พ่อ แม่ ดูสิว่าฟางจื้อกังตีลูกเป็นอะไร”
พ่อของเฉาซินโหรวชำเลืองตาเดียว ไม่อึกอัก
แม่ของเฉาซินโหรวเห็นตาลุงไม่ปริปาก นางก็ไม่ปริปากเช่นกัน
เฉาซินโหรว “… ”
“นี่ พวกท่านไม่คิดจะจัดการอะไรหน่อยหรือ”
“พวกข้าจะจัดการอย่างไรได้ นั่นมันผู้ชายของเจ้า ถ้าจัดการตอนนี้ สักพักพวกเจ้าสองผัวเมียทะเลาะบนเตียงก็คืนดีกันบนเตียงอีก ทำให้พวกข้าสองคนเฒ่าติดแหง็กอยู่ตรงกลางลำบากใจ ซินโหรว แม่ไม่ได้ว่าเจ้า แต่เจ้าก็บอบบางเกินไป ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่เคยถูกตี”