“โอ๊ะ วันนี้เยี่ยนเยี่ยนของเราแต่งตัวสวยจริง ๆ!”
โจวชิงเหลียนปั้นหน้ายิ้มอย่างไม่จริงใจ
เจียงเยี่ยนเยี่ยนเม้มริมฝีปากเขินอาย ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง สายตามองลอดหน้าต่างออกไปข้างนอกเป็นระยะ ๆ เมื่อเห็นว่าฤกษ์ดีล่วงเลยมาแล้ว แต่กลับไม่มีวี่แววของเสิ่นอวิ๋นโจว เธอก็อดไม่ได้ที่จะบีบฝ่ามือแน่นด้วยความประหม่า
“พี่สาม ออกไปดูหน่อยสิว่าทำไมอวิ๋นโจวยังไม่มา”
เจียงเฉิงหนานเองก็รู้สึกแปลกใจ
นี่ก็ใกล้จะสิบโมงแล้ว ต่อให้เสิ่นอวิ๋นโจวขี่ลามาก็ควรถึงแล้ว
เขาพึมพำเบา ๆ
“ไอ้หมอนี่คงไม่คิดจะเบี้ยวงานแต่งหรอกนะ?”
ทันทีที่พูดออกไป โจวชิงเหลียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พูดเสียงดังลั่นทันทีว่า “ไม่หรอกมั้ง ที่ไหนจะมีใครเบี้ยวงานแต่งเอาตอนนี้ ถ้าเสิ่นอวิ๋นโจวไม่มาจริง ๆ เยี่ยนเยี่ยนของเราจะไม่กลายเป็นตัวตลกหรอกเหรอ? เฮ้อ ช่างเป็นเวรกรรมเสียจริง”
ปากพูดจาเป็นห่วง แต่ในใจกลับอยากเห็นน้องรองย่อยยับ
เจียงเยี่ยนเยี่ยนจิกเล็บลงบนฝ่ามืออย่างแรง กัดริมฝีปากจนแทบจะร้องไห้
เมื่อเห็นดังนั้น เถียนกุ้ยหลันก็ได้แต่ปลอบว่าอาจจะติดขัดระหว่างทาง
“ไม่เป็นไร อดทนรออีกหน่อยเถอะ”
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ก็ยังไม่เห็นใครมา
เจียงเยี่ยนเยี่ยนควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วจริง ๆ เธอตัดพ้อดึงดอกไม้แดงใหญ่บนหน้าอกทิ้งลงพื้น น้ำตาเต็มใบหน้า
“งานแต่งนี้ ฉันไม่แต่งแล้ว!”
รอบ ๆ ตัวเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ
“ไม่เคยเห็นจริง ๆ ว่าเจ้าบ่าวจะหนีทัพในวันแต่งงาน น่าสงสารเยี่ยนเยี่ยน เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ต่อไปคงหาคู่ยากแล้ว”