เจียงเฉิงตงชะงักฝีเท้า หันกลับมาด้วยความตกตะลึง
“เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ หรือ?”
หยางหมิ่นเม้มริมฝีปากยิ้ม หน้าตาอ่อนโยน “ใช่แล้ว ฉันจำเป็นต้องโกหกเธอด้วยหรือ? อีกอย่าง เธอมีอะไรให้ฉันโกหก?”
ยามยิ้ม เธอยิ่งดูอ่อนโยนมากขึ้น
เจียงเฉิงตงมองจนเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง เกาหัวอย่างเขินอาย
“เธอไม่รังเกียจฉันหรือ?”
หยางหมิ่นไม่ตอบคำถามนี้ นางก้าวผ่านร่างสูงใหญ่กำยำของเขาเดินตรงออกจากประตูไป
ออกไปแล้วเสียงด่าของจางหงเหม่ยก็ยิ่งดังชัด
“ใจดำ! ชายอกตัญญู! เฉินซื่อเหม่ย!”
เถียนกุ้ยหลันโกรธจนอยากฉีกปากสกปรกนั่นของจางหงเหม่ย
“เธอน่ะแหละรังเกียจความจนหลงรักความรวยถึงหย่าขาดจากกัน ตอนนี้กลับมีหน้ามาด่า ฉันว่าเธอน่ะใจดำ ผู้หญิงเฉินซื่อเหม่ย!”
“ฉันเสียใจแล้ว ฉันขอคืนดี”
จางหงเหม่ยไม่เอาหน้าแล้ว ขอแค่ไม่ถูกทำร้าย
แค่ให้หลุดพ้นจากห้วงทุกข์ อะไรก็ยอมทำทั้งนั้น
เจียงเฉิงตงเดินออกมา ปฏิเสธขาดคำ “เป็นไปไม่ได้”
“จางหงเหม่ย ฉันบอกเธอแล้วว่าน้ำที่สาดแล้วยากจะเก็บคืน กระจกที่แตกแล้วยากจะประสานให้เหมือนเดิม เธอรีบตัดใจเสีย กลับไปเร็วเข้า!”
“ฉันไม่กลับ!”
จางหงเหม่ยมองเจียงเฉิงตงเป็นฟางเส้นสุดท้าย วิ่งเข้าไปจะจับมือเขา
“เฉิงตง อย่าทิ้งฉัน!”
เจียงเฉิงตงกลัวถูกจับตัว รีบหลบไปข้าง ๆ ทันที จางหงเหม่ยยืนไม่อยู่ ล้มลงกระแทกพื้นหน้าคว่ำ สภาพดูไม่ได้ ร้องไห้น้ำตาไหลพราก
“ฮือ ๆ เป็นเพราะนางใช่ไหม?”
นางยกมือชี้ไปที่หยางหมิ่น
แววตาฉายแววดุร้ายวาบขึ้นมา