เฉาซินโหรวถูกคำพูดของเจียงเฉิงเป่ยทำหน้าซีด
นางไม่ใช่คนโง่ ฟังออกถึงน้ำเสียงข่มขู่เข้มข้นในคำพูดอีกฝ่าย หากตนกล้าทำร้ายหนิงซีบนรถไฟจริง เขาไม่มีทางปล่อยนางไปแน่
เจียงเฉิงเป่ย!
เขาช่างทะนุถนอมหนิงซีดุจดวงใจ!
หากเขารู้ว่าในใจหนิงซีมีหลี่หมิงเจ๋อเพื่อนชายคนสนิทตั้งแต่เด็กอยู่ตลอด ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไร?
รถไฟเคลื่อนดังเคร้งคร้างมุ่งหน้า
การเดินทางหลังจากนั้น เฉาซินโหรวสงบเสงี่ยมขึ้นมาก
หลังจากหนึ่งวันหนึ่งคืน รถไฟก็ถึงจุดหมาย
ใกล้สิ้นปี คนกลับบ้านไปเยี่ยมญาติไม่น้อย สถานีรถไฟแน่นขนัดด้วยผู้คน เจียงเฉิงเป่ยกางแขนโอบล้อมหนิงซีไว้ ป้องกันผู้คนที่เดินสวนไปมาให้ มืออีกข้างถือสัมภาระทั้งหมด
ร่างสูงใหญ่ดุจหอเหล็ก ให้ความรู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม
เฉาซินโหรวมองจนตาร้อนผ่าว
ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ฟางจื้อกังกลับมือเปล่า ไม่ถืออะไรเลย กระเป๋าสัมภาระหนักอึ้งสองใบตกอยู่บนตัวนางทั้งหมด เหตุใดชะตาชีวิตนางจึงขมขื่นปานนี้ เลือกแล้วเลือกอีก กลับได้ผู้ชายเลวทรามเช่นนี้มา
นางชิงชังในใจอย่างยิ่ง แต่สีหน้ากลับทำเป็นน่าสงสาร
"จื้อกัง เจ้าช่วยข้าหน่อย"
ฟางจื้อกังไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย มองอย่างเย็นชา
"เจ้าไม่มีมือเองหรือ? ข้าแต่งเมียมาก็เพื่อปรนนิบัติข้า ถ้าเจ้าแม้แต่กระเป๋ายังถือไม่ไหว ก็โยนทิ้งไปเสีย"
มือของเขามีไว้จับปากกาคำนวณตรวจทาน
จะมาทำงานหยาบเช่นนี้ได้อย่างไร