“ข้า...”
ในดวงตาของจางหงเหม่ยแวบผ่านความเสียใจอย่างใหญ่หลวง
นางไม่เคยฝันเลยว่าสภาพอันน่าอนาถของตนจะถูกเจียงเฉิงเป่ยพบเห็น และเมื่อเจียงเฉิงเป่ยรู้ เท่ากับทุกคนในตระกูลเจียงรู้ หน้าตาของนางก็ถือว่าถูกเหยียบย่ำจนหมดสิ้น
เดิมทีนางคิดว่าการจากเจียงเฉิงตงมา จะได้ใช้ชีวิตอิ่มหนำสำราญ
ไม่คิดเลยว่าจะก้าวพลาดลงเหวลึก
หลังจากแต่งกับคนฆ่าสัตว์หวัง นางถึงได้รู้ว่าเจียงเฉิงตงเป็นสามีที่ดีเพียงใด ตลอดหกปีที่แต่งงาน เขาไม่เคยแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ แต่คนฆ่าสัตว์หวังกลับทุบตีนางเป็นอาจิณ บ่อยครั้งที่ตีจนทั่วร่างเป็นแผล แต่ก็ยังต้องฝืนทนปรนนิบัติเขา
ชีวิตเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรพบเจอเลยจริงๆ
“เฉิงเป่ย์ เฉิงเป่ย์ ท่านช่วยข้าด้วย”
นางอยากจะรักษาหน้าตาเอาไว้บ้าง แต่ความเจ็บปวดมันมากเกินไป แสนสาหัสเกินไป
หากไม่มีใครช่วยนาง นางคงถูกคนฆ่าสัตว์หวังทุบตีตายทั้งเป็นแน่
ไม่ทันที่เจียงเฉิงเป่ยจะเอ่ยปาก คนฆ่าสัตว์หวังก็หน้าเข้มเตะจางหงเหม่ยอีกครั้ง แล้วกล่าวอย่างมีหลักการว่า “ข้าตีเมียข้าเอง ผิดตรงไหน หญิงชั่วเช่นนี้นางสมควรโดน นางเอาเงินที่ข้าหามาอย่างยากลำบากไปเลี้ยงครอบครัวฝั่งแม่ตัวเอง อาศัยอะไรกัน!”
“ทั้งตระกูลจางมีแต่พวกดูดเลือดลูกสาว!”
“ข้าลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อฆ่าหมูหาเงินมา แต่นางกลับเอาไปให้ครอบครัวแม่นางหมด ผู้คนว่ามานางสมควรโดนหรือไม่?”
ในฝูงชนพลันส่งเสียงกระซิบกระซาบ
“เดิมเป็นขโมยฝั่งแม่แท้ๆ สมควรโดน”
“ไม่เห็นแก่ครอบครัวเล็ก แต่เห็นแก่ครอบครัวใหญ่ หญิงเช่นนี้ควรถูกตีอีกหลายครั้ง ให้ตีเอาน้ำในสมองออกมา”