“สามีจ๋า คุณดีที่สุดเลย”
“สามี สามีเก่งที่สุดในโลก ฉันรักสามีที่สุดเลย พอฉันคลอดลูกน้อยแล้ว จะตอบแทนสามีให้สมใจแน่”
คิ้วของเจียงเฉิงเป่ยกระตุก “ตอบแทนยังไง”
“ก็แบบที่สามีชอบที่สุดไง ฉันพูดคำไหนคำนั้น ถึงตอนนั้นจะไม่บ่นเหนื่อย ไม่เร่งสามีให้เลิกก่อน ฉันจะปรนนิบัติสามีอย่างอ่อนโยน...”
พูดจบ หนิงซีก็เบิกตากลมโตเต็มไปด้วยความจริงใจ
แก้มขาวเนียนละเอียดแดงระเรื่อ ริมฝีปากชุ่มฉ่ำเป็นมันเพราะเพิ่งดื่มนม ตัวเธอเองไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองมีเสน่ห์เย้ายวนแค่ไหน แต่เจียงเฉิงเป่ยรู้ดี
เขาเก็บกดมานาน พลันร้อนรุ่มไปทั้งร่าง
ตัวแดงซ่านไปหมด
ลูกกระเดือกขยับอย่างแรง น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยว่า “เห็นกับตาแต่กินไม่ได้ เธอนี่แหละยั่วยวนฉันโดยเฉพาะ”
หนิงซีแลบลิ้นปลิ้นตาอย่างขี้เล่น
เพิ่งนึกได้ว่าผู้ชายของเธอไฟแรง ทุกคืนนอนเต็นท์ตั้งทุกวัน
เวลาแบบนี้ อย่าไปยั่วเขาดีกว่า ไม่งั้นมือตัวเองจะลำบาก
“เอาล่ะ ๆ ไม่พูดแล้ว นอน นอนเถอะ”
เจียงเฉิงเป่ยยืนข้างเตียง หน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ “จุดไฟให้ลุกแล้วมาบอกว่านอน”
*
วันรุ่งขึ้น
หนิงซีไปโรงเรียนก็หาซูซวงซวง ถามว่าเธอรู้สึกยังไงกับซุนเจี้ยนเฟย
“เขาคิดว่าเธอดีมาก อยากคบกับเธอเป็นแฟน”
ต่างเป็นคนมีประสบการณ์แล้ว ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม หนิงซีพูดตรง ๆ ด้านซูซวงซวงกลับแปลกใจชี้หน้าตัวเอง
“ฉันเนี่ยนะ เขาอยากคบกับฉันเป็นแฟน แต่ฉันเป็นคนหย่าร้างนี่นา”
ในหมู่บ้านของพวกเขา กระทั่งในอำเภอเล็ก ๆ นี้ก็ไม่เคยมีผู้หญิงหย่าร้างสักคน ต่อให้มี ถ้าจะแต่งงานใหม่ก็ต้องแต่งกับผู้ชายที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว หรือไม่ก็ผู้ชายโสดครึ่งค่อนชีวิต ผู้หญิงหย่าร้างจะแต่งกับหนุ่มโสดได้ คิดไม่กล้าคิดเลย