แววตาซูซวงซวงฉายความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด นางส่ายหน้ารัว บอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไร แต่หนิงซีก็ยังมองเห็นรอยแดงบวมที่แก้มขวาของนางได้อย่างชัดเจน ถึงกับเป็นรอยนิ้วมือสีแดงสดห้านิ้ว
"ใครตีเธอ ฉินมู่หรือ"
เมื่อรู้ว่าปิดบังไม่ได้แล้ว ซูซวงซวงจึงพยักหน้าเบา ๆ
นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้หนิงซีฟัง พร้อมทำภาษามือไปด้วย น้ำตาไหลอาบแก้มเงียบ ๆ
ความจริงตั้งแต่เล็กจนโต นางถูกแม่เลี้ยงรังแกมามากมาย การถูกตีก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว แต่ฉินมู่ไม่เหมือนกัน เขาคือสามีที่นางรักจริงใจ
เมื่อวานนั้น เขากลับตบหน้านางอย่างไม่ปรานีปราศรัย
ทำร้ายภรรยาเพื่อคนอื่น ใจของซูซวงซวงนั้นหนาวเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูหนาวเสียอีก
หนิงซีสบถเบา ๆ ว่าสัตว์เดรัจฉาน
ทำร้ายผู้หญิง ต่อให้ความสามารถด้านการวิจัยจะโดดเด่นก็เป็นแค่คนเลว
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อย่างนี้สิ เธอรับปากเขาไป ตอนเที่ยงฉันจะเปลี่ยนน้ำไท่ซุ่ยเป็นน้ำเชื่อมให้"
แค่คิดว่าฉินมู่และโจวอวี้เหยาจะเฝ้ารอด้วยความหวังว่าน้ำไท่ซุ่ยจะได้ผล ปรากฏว่าสุดท้ายก็ว่างเปล่า ก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อตกลงกันได้แล้ว หนิงซีก็ชวนซูซวงซวงไปกินข้าวที่บ้าน
"ฝีมือเจียงเฉิงเป่ย์สามีฉันน่ะไม่ต้องพูดถึง ไปเถอะ จะให้เธออิ่มอร่อยเต็มที่"
ช่วงนี้แต่ละบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร การไปหาใครถึงที่โดยมือเปล่าก็เป็นเรื่องที่ไม่สมควร ซูซวงซวงจึงกลับไปที่ห้องครัว ตักแป้งสาลีสองถ้วยใส่ชามสะอาด แล้วถึงตามหนิงซีกลับบ้านไปด้วยกัน
ทั้งสองคนมาถึงได้ไม่นาน ซุนเจี้ยนเฟยก็พาสมาชิกฝ่ายรักษาความปลอดภัยคนอื่น ๆ มา