ฉินมู่ปัดเศษผักบนใบหน้าทิ้ง มองไปยังซูซวงซวงที่ยืนมองดูอยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา ความโกรธพลุ่งขึ้นในอกจนอึดอัด เขาส่งเสียงเย้ยหยัน
"เธอยืนดูอยู่เฉย ๆ อย่างนั้นเหรอ ยังไม่รีบกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันอีก!"
มีความโกรธแต่ไม่กล้าระบายใส่คนอื่น กล้าแต่จะเก่งอยู่กับคนในครอบครัว
หนิงซีดูถูกคนแบบนี้ที่สุดในชีวิต
ตอนนี้ฉินมู่ในสายตาของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับขยะในกองขยะ
มิน่าล่ะผู้หญิงสมัยนี้ถึงไม่มีความกังวลเรื่องแต่งงาน ที่แท้ก็เจอแต่พวกขยะแบบนี้กันนี่เอง
เธอหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน "ตอนลงมือตีคนไม่เห็นจะลังเลเลยสักนิด แต่ตอนนี้กลับต้องการให้คนอื่นมาดูแลปรนนิบัติ?"
"ไม่ใช่... ไม่ใช่ฉันตีสักหน่อย"
ฉินมู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในใจโทษซูซวงซวงที่ไม่รักษาหน้าตัวเอง ทำไมเอาทุกเรื่องไปพูดกับคนนอก เขากับเธอเป็นครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ แต่เธอกลับดีเหลือเกิน ไม่สนใจศักดิ์ศรีของสามีเลยสักนิด
"ฉันจะตีภรรยาตัวเองได้ยังไง"
คำพูดนี้ไม่มีใครเชื่อ รอยฝ่ามือบนใบหน้าซูซวงซวงยังไม่จางหายไปเลย หรือว่าเธอเป็นคนตีตัวเอง?
ซุนเจี้ยนเฟยทนดูต่อไปไม่ไหว อดไม่ได้ที่จะกล่าวคำเที่ยงธรรม
"นักวิจัยฉิน อย่างนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณหรือ ภรรยาเอาไว้ทะนุถนอม ไม่ใช่เอาไว้ตี ดูภรรยาคุณสิ แขนขาเล็กบาง ถ้าตีกันขึ้นมาจริง ๆ เธอคงรับแรงคุณไม่ไหว เรื่องทะนุถนอมภรรยาคุณต้องเรียนรู้จากหัวหน้าหน่วยพวกเราให้มาก ๆ"
ฉินมู่ถูกยั่วจนหน้าแดงก่ำเหมือนตับหมู แต่ก็ยังดันทุรังเชิดคอไว้
"อธิบายกับพวกคุณก็ไม่เข้าใจหรอก ผู้หญิงตามใจไม่ได้ ยิ่งตามใจก็ยิ่งได้คืบจะเอาศอก"