แม่ของเฉาซินโหรวพุ่งตัวไปตรงหน้าเจียงเฉิงหนาน คว้ามือจะข่วนหน้าเขา
“ไอ้พวกทะลึ่ง อายุแค่นี้ไม่รู้จักดีชั่ว เรียนตอแหลเป็นพวกทะลึ่ง!”
ด้านหลังนาง พ่อของเฉาซินโหรวและพี่ชายใหญ่สกุลเฉา กับพี่สะใภ้ใหญ่สกุลเฉา สามคนก็จ้องเขม็งใส่เจียงเฉิงหนานด้วยสีหน้าดุร้าย ราวกับเขาทำเรื่องอภัยไม่ได้ พี่ชายเฉายังตะโกนขู่จะแจ้งตำรวจ
“ให้มันโดนยิงเป้า!”
หน้าเจียงเฉิงหนานถูกข่วนจนแสบร้อน หลบไปมาอย่างระทมทุกข์
“อาเสี่ยว อย่าตีข้าเลย ข้ากับซินโหรวเรารักใคร่สมัครใจกัน ข้าไม่ใช่พวกทะลึ่ง มันเป็นความรู้สึกที่ห้ามกันไม่อยู่ พวกท่านวางใจเถิด ข้าจะรับผิดชอบจนถึงที่สุด ไม่มีวันทำให้ซินโหรวผิดหวังแน่นอน...”
“แหก!”
แม่ของเฉาซินโหรวกระอักเสมหะเหลือง ๆ ใส่เข้าให้
“แกพูดอะไรบ้า ๆ ลูกสาวข้าต้องแต่งกับขุนนางใหญ่เป็นภรรยาขุนนาง จะไปสนไอ้พนักงานโรงงานกระจอก ๆ อย่างแกหรือ ยังกล้าพูดอีกว่าไม่ได้ลวนลาม กางเกงก็ถอดแล้วยังกล้าตอแหล ข้าจะตีแกให้ตาย!”
พูดพลาง ฝ่ามือก็กระหน่ำลงมาราวกับพายุฝน
แม่ของเฉาซินโหรวทำงานในไร่นามาชินมือ มีทั้งแรงและวิธี
ส่วนเจียงเฉิงหนานก็ตกใจอยู่แล้ว ร่างกายเคยชินกับปากกาไม่มีเรี่ยวแรงอะไร ไม่มีทางสู้ได้เลย ในยามฉุกละหุก เขาทำได้เพียงคว้าผ้าห่มมาปิดส่วนสำคัญ รีบร้อนขอความช่วยเหลือจากเฉาซินโหรว
“ซินโหรว เจ้าพูดอะไรหน่อยสิ”
“เร็ว บอกครอบครัวเจ้าว่าเราสองคนเต็มใจกันทั้งคู่ ไม่ใช่...”
คำว่าข่มขืนน่ะ เขาพูดไม่ออกเลยสักนิด
เขากับเฉาซินโหรวอยู่ด้วยกัน แถมเป็นเฉาซินโหรวที่ยั่วยวนเขาก่อนด้วยซ้ำ มันจะเป็นข่มขืนได้อย่างไร เรื่องเข้าใจผิด ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ ๆ