พูดจบ ฉีหลานจือก็แหกปากร้องตะโกนออกมาตรงๆ
"ทุกคนมาเร็วเข้า ที่นี่มีเห็ดหลินจือเนื้อ!"
เสียงผู้หญิงแหลมแสบลอยไปทั่วทุ่งป่าเขาอย่างรวดเร็ว
เห็ดหลินจือเนื้อ ทุกคนถึงไม่เคยเห็นแต่ก็เคยได้ยินชื่อมานาน บัดนี้ต่างพากันกรูเข้ามาล้อมรอบจากทุกทิศทุกทาง จ้องมอง "ก้อนเนื้อก้อนใหญ่" ในตะกร้าสะพายหลังของหนิงซีด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"นี่คือเห็ดหลินจือเนื้องั้นหรือ?"
"ข้าเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านเล่าว่า เห็ดหลินจือเนื้อนี้เรียกอีกอย่างว่าไท่ซุ่ย ชุบชีวิตคนตาย ต่อกระดูกคนเป็นได้ เป็นของวิเศษหายากยิ่งนัก!"
"สวรรค์เอ๋ย มันอัศจรรย์ปานนี้เชียว? พยาบาลฉีโชคดีเกินไปแล้ว!"
ฟังผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ มองเห็นแววตาอิจฉาของพวกนาง ฉีหลานจือก็ยืดอกเชิดหน้าขึ้น สีหน้าเปี่ยมด้วยความชอบธรรมอย่างใหญ่หลวง
"นี่คือไท่ซุ่ยจริงๆ แต่ไม่ใช่ข้าที่ค้นพบ คนที่พบไท่ซุ่ยคือหนิงซี ข้าเชื่อว่านางจะไม่เก็บงำไว้เพียงผู้เดียวแน่"
พูดจบ ก็หันมายื่นมือให้หนิงซีอีกครั้ง
"ข้าเป็นหมอ หนิงซี เจ้าเอาไท่ซุ่ยให้ข้าเถิด เมื่อถึงเวลาข้าจะนำไปที่ห้องพยาบาลทำเป็นยา สร้างคุณูปการแก่ทุกคนในเขตบ้านพักครอบครัวของเรา"
เหอะ หนิงซีไม่ให้งั้นหรือ?
เช่นนั้นก็ยกยอนางขึ้นให้สูงส่ง ถ้านางไม่ให้ก็เท่ากับนางเห็นแก่ตัว
หนิงซีรู้ว่าฉีหลานจือหน้าไม่อาย แต่นึกไม่ถึงว่าจะหนาด้านถึงเพียงนี้
นางหัวเราะเยือกเย็น
"เห็ดหลินจือเนื้อนี้ข้าหยิบมาเองจริงๆ แต่ข้าควรต้องส่งมอบให้เจ้าด้วยเหตุผลใด?"
"เจียงเฉิงเป่ย์แห่งตระกูลข้าออกรบเพื่อชาติ เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย หลงเหลืออาการบาดเจ็บภายในซ่อนเร้นนับไม่ถ้วน พอถึงวันที่ฟ้าครึ้มฝนตกก็จะกำเริบ ปวดร้าวจนทนแทบไม่ไหว หากเห็ดหลินจือเนื้อมีสรรพคุณมหัศจรรย์จริง คนแรกที่ข้าจะใช้กับเขาก็คือเขาเอง แล้วก็ซูซวงซวง นางเป็นใบ้มาแต่เล็ก ยังต้องการเห็ดหลินจือเนื้อมากกว่า เมื่อเหลือส่วนที่จำเป็นสำหรับสองคนนั้นแล้ว ที่เหลือข้าย่อมมอบให้ผู้นำของสถาบันวิจัย"